geyərək özünü, əsl naturasını gizlədə bilər ki, bunu hiss etmək, ayırd etmək çox çətin ola bilər. Əlbəttə, bunlar mənim fikir və düşüncələrim idi... Sonda görkəmli rus yazıçısı V.Leskovdan belə bir sitat gətirmək istərdim... o, belə düşünürdü ki, “İnsanlar qorxu anında necə görünürlərsə, əslində də o cürdülər. Qorxu insanların vərdişləri arasındakı fasilədir və bu fasilədə insanın naturasını olduğu kimi görmək olar”.

Bəs siz necə düşünürsünüz? Sizcə səmimilik nədir? Nə zaman və hansı hallarda insanın əsl simasını, naturasını olduğu kimi görmək mümkündür? İnsanları yaxşı tanımaq bacarığına, istedadına maliksinizmi? Heç olubmu ki, kiminsə “maskasını” çıxarıb əsl simasını üzə çıxarasınız? Buyurun... fikirlərinizi