sıvasın on beş gecəni
qam-lar şimdi özgə ayrılıqla çıxsın pişvazıma
almalar irilib dərvişin qoyun qoltuğunda məkanımı ruhlasın

3. inanmazsan

ey dadi-bidad danəndə dəhan dərviş d…

seyr eylərsəm taxtı silkinir bəylərin
yer-yerindən oynar ot yaşılından yaşıllığından
hərləyib qaramatlığı can gecikdirən
qorxar yazıya diksinər pozuya ay can ay can

vaxt ötür dirənir səsimdə qəsdim eyvallah
nə bərəkətdir bu minvalla təkləyirəm şumeri
dost yerini tərk eyləyim gəldim özgəliyə
özgürlüyə sitəm çəkdim səndən uzaq sözümdə

mən belə oğlan deyildim inanmazsan
iç deyəndə ışığım vardı dış deyəndə taşım
skifləri azdıranda kimmerlərdən küsəndə
saklar mənə tənə edib atımın burnundan öpəndə
çölün-düzün azarıynan həmhaldı səriştəm nəfəsim

qəsd elər çərxi-fələk
pərən-pərən saldı azını-çoxunu
toxumu bir ovcumda sənə tutardım dərviş baba
bir əlimdə gün doyanda ışıq tənhalaşanda
ortada mən vardım. şamandım eyvallah

4. moğol atları

ey dili qafil fil faili məchul fani f…

üfüqlərin qızartdağı altındakı aziyadan
sıx yallarında rüzgar oynayan
paçaları arasında erkək dərilərinin siyah rəngi
tər kokusuyla parlayan o moğol atları
bir ermişin ilk duşu da olsa qailəm qafil

tanrıya «yaradansan» söyləyən bir dil
sarılırkən sükutuna uyurkən aşqın fənasına
qaranlıqda yorduğu yolların yovşanlı başında
təzə namaza durmuş ərlərin ərzə ərmağanı əridiyində
deyir yurdun yaxınını qokusundan qallıyar

sırtında seyrə dalmışlarla dağlara daşmış
bilməm nə qaldır kı qafdan qarsa qamların qibləsi qanar
moğol atlarından alma qokusu gələr keçilən gədiklər genələr
gəlinlər körpəsini gərdəyində kəlmələyər komalar
moğol atlarının kişnərtisi könlümü kisələr

5. yapılan törən

ey dili qafil fil faili məchul fani f…

dayanıb dururam bir vergül vaxtı
səbrimi boy-buxunuma çəkirəm – çökürəm
bir sözün vüsalına qovuşmağa
daha can atdıqca
dimdiyini uzadan qarğaburun bir hərf
məni caynağına alıb götürür qərib

sözün olmasın qafilim
ölümün hansı sözün