insanların heç nəyi paylaşa bilməməsi idi.
Həmişəki kimi bircə həyətdə top qovan uşaqların üzləri gülür, səsləri başlarını almışdı. Xəstə olmağına baxmayaraq Əhməd dayı bu uşaqların səs küyündən xüsusi zövq alırdı.

Hər dəfə onları görəndə öz uşaqlığı gözlərinin önündə canlanırdı. Uşaqlığı ilə bağlı şirin xatirələri çox idi. Qonşu Aydınla həyətdə baş – başa verib qumla oynamağını heç zaman unutmurdu…

Günlərin bir günü yenə Əhməd Aydınla həyətdə qumla oynayırdı. Hava şaxtalı, soyuq olsa da, bu onların əylənməyinə mane olmurdu. Ağızlarının, burunlarının suyu bir birinə qarışmış bu uşaqlar özlərini dünyanın ən xoşbəxt insanı hiss edirdilər. Aydın yaşca Əhməddən kiçik olsa da, onlar çox gözəl anlaşırdılar. Elə başları öz oyunlarına qarışmışdı ki, birdən Aydının anası pəncərəni açıb, “Aydın tez evə gəl deyə səsləndi”. Aydının evə getdiyini görən Əhmədin keyfi əməlli başlı pozulmuşdu.

Uzun müddət gözləri onu arxadan təqib etmiş, sonra gözləri pəncərələrinə dikili qalmışdı. Düşünürdü ki, pəncərə yenidən açılacaq, Aydın: “Əhməd gəlirəm deyəcəkdi”.

Pəncərənin bir daha açılmadığını görən Əhməd özlüyündə yəqin etdi ki, Aydın daha bu gün həyətə düşməz. Odur ki, qumla oynamağına davam etdi. Başı oyuna qarışmış Əhmədin diqqətini, qəfil başının üzərini alan kölgə çəkdi. Başını arxaya çevirən Əhməd, Aydını əlində “peraşki” tutan gördü. Aydın “peraşki”nin birini Əhmədə uzadıb: “Anam təzə bişirib, isti-isti yeyin” dedi. Uşaqlar sevincək halda “peraşki” yeyə – yeyə oyunlarına davam edirdilər. Əlləri bir yandan quma, bir yandan da “peraşki”nin yağına bulaşmışdı. İsti “peraşki”dən sonra uşaqların içi isinmişdi….

İllər keçəcək Əhməd dayı nə o “peraşki”nin dadını unudacaqdı, nə də ki, o qumlu-yağlı əlləri…

Novruz bayramı ilə bağlı xatirələri xüsusən maraqlı idi. Aylar öncədən həyətin uşaqları bayrama hazırlaşırdılar. Hər kəs sağda – solda nə qədər çırpı, taxta varsa toplayırdı. Bayram həyəcanının ən pik nöqtəsi isə od çərşənbəsinə təsadüf edirdi. Sevincək halda hər