r kəs tonqalın ətrafına yığışır, tonqalın yandırılmasını səbirsizliklə gözləyirdilər. Maraqlısı ondadır ki, tonqalın yanmasından az keçmiş uşaqlar səssiz – səmirsiz aradan çıxır, məhəllə sakinlərinin qapılarına papaq atmağa yollanırdılar. Səssis – səmirsiz getmələrində də bir səbəb vardı. Hər kəs hamıdan qabaq qapılara papaq atmaq istəyirdi və beləcə daha çox bayram sovqatı toplayacağını düşünürdü. Baxmayaraq ki, heç kimin papağı boş geri qayıtmazdı.

Novruz bayramı günlərində Əhməd hər zaman Aydınla papaq atmağa gedərdi. Yenə bayram günlərindən birində azyaşlılar papaq atmağa yollandılar. Getdikləri evin sahibəsi illər öncə həyat yoldaşını itirmiş, ailə başsız qalmışdı. Qadın min – bir əziyyətlə iki övladını böyüdürdü. Elə uşaqlar da təxminən Əhməd yaşda idilər.

Papağı qapı önünə qoyub, qapını taqqıldadıb aradan çıxdılar. Canavar öz şikarını təqib edirmiş kimi, uşaqlar da bir kənara çəkilib, gözlərini qapıya zillədilər.

Dəqiqələr keçdi, qapını açan olmadı. Aydın evdə heç kimin olmadığını yəqin edib, papağı götürməyə gedincə, qəfil qapı açıldı. Evin xanımı gülümsəyib: Utanma oğlum keç içəri dedi.

Uşaq həyəcandan bir təhər özünü toparlayıb: “Xala bayramınız mübarək” deyib, içəri daxil oldu. Qapıdan girəcəkdə qarşıdakı ilk otaqda sadə bayram süfrəsi qurulmuşdu. Qadın Aydının əlindən tutub, masaya yaxınlaşıb: “Ürəyin nə istəyir, utanma söylə” dedi. Masada bayram şirniyyatları ilə bərabər meyvə də vardı. Alma, portağalla yanaşı, 1 ədəd də banan vardı. Görünür ailə maddi çətinlikdən irəli gələrək elə bayramdan bayrama banan ala bilirdi. Qadın bir daha: “Hə çəkinmə de görüm könlün nə istəyir” dedi. Aydın da elə uşaq ağlıyla əlini banana uzadıb: “Xala könlüm banan istəyir” demişdi. Aydın da deyəsən ya bananı çox sevirdi, ya da ki, elə o da çoxdan idi ki, banan yemirdi. Qadın bir uşaqlarına baxdı, bir Aydına. Masanın üzərindəki bıçağı götürüb, bananı iki yerə bölüb: “Al oğlum, yarısı sənin, yarısı də uşaqlarımın olsun” dedi.

Qapı açıldı, Aydın sevincək halda