əlində bananla çölə çıxdı. O gecə bütün məhəllə uşaqları kimi tonqal ətrafına toplaşıb, bayram sovqatlarını yedilər.

Bardaş qurub tonqal ətrafında oturan uşaqlar, baharın gəlişinin sevincini yaşayır, gözlərini yanan ocağa zilləyərək, bayram sovqatını yeyirdilər. Məhəllə uşaqları öz aralarında da bayram sovqatını paylaşır, hər kəs kişiyanə: “Baxın görün mənim papağıma nə qoyublar” deyirdi. Həyatı dərk etməyən bu uşaqlar hələ erkən yaşlarından paylaşmağı öyrənmişdilər. Həqiqətən nəyisə paylaşa bilmək, alçaq könüllülük bu həyatda insan övladının sahib olduğu ən yüksək keyfiyyətlərdir.

Bütün bunları düşünərkən, birdən Rəsul: “Ata artıq gecdi, bəlkə evə gedək” dedi. Əhməd dayı başını qaldırıb: “Hə oğlum, gedək”