Rəşad Ələkbərovun hekayəsini təqdim edir.
Yağlı – qumlu əllər

Sonuncu dəfə həkim 74 yaşlı Əhməd dayını müayinə edərkən tapşırıq vermişdi ki, ağsaqqal mümkün qədər çölə – bayıra çıxmalı, təmiz havada oturmalıdır. Elə bütün günü evdə oturmaq dayının özünün də xoşuna gəlmirdi.

Əhməd dayı, Rəsul, xanımı və yenicə dünyaya gələn körpələrindən ibarət olan bu 4 nəfərlik ailə sadə həyat tərzi ilə diqqət çəkirdi. Axşamları masa arxasında oturub bütün ailə üzvlərinin iştirakı ilə şam etmək bu ailədə artıq ənənə halını almışdı. Hər gün eyni saatda ailə üzvləri masa arxasına yığışırdı. Əhməd dayı özü özlüyündə bu masanı vüqarlı, qollu-budaqlı bir ağaca bənzədirdi. Ağacın kökü ailənin başçısı, qolu-budağı isə oğlu və onun ailəsi idi. Dayının bu həyatda ən qorxduğu şey də qolsuz-budaqsız qalmaq idi…

İyun ayı olmağına baxmayaraq hava sərin idi. Şam yeməyindən sonra oğlunun yardımı ilə dayı məhəlləyə düşüb, skamyada əyləşdi. Enli kürək, uca boy Əhməd dayıdan əsər – əlamət qalmamışdı. Beli bükülmüş, ayağı yer tutmaz olmuşdu. Dayının üzünün, alnının qırışlarının dərinliyi sanki onun həyat təcrübəsinin dərinliyindən xəbər verirdi. Onun məhəllədə həmyaşıdlarından heç kim qalmamışdı, məhəllədə yaşayan hər kəs ona böyük hörmətlə yanaşır, xətrini əziz tutur, onu bütün məhəllənin ağsaqqalı bilirdilər. Dayı hər zamankı kimi skamyada əyləşib “müşahidəçi missiyasını” yerinə yetirirdi. Evinə gedən, evindən çıxan hər kəs dayının əyləşdiyi skamyanın önündən keçirdi. Uşaqlar top-top oynayır, cavanlar həmişə kimi bir kənara toplaşıb söhbət edirdilər. Dayı müşahidələrinə əsasən hər zaman belə bir qənaətə gəlirdi ki, onun dövrünün insanları ilə indiki insanlar arasında böyük bir fərq var.

Elə götürək bu məhəllənin cavanlarını. Ömürlərinin bahar çağını yaşamalarına baxmayaraq üzləri gülmürdü. Bu məhəllədə uşaqları çıxmaqla, qadınlı-kişili heç kimin üzü gülmürdü. Sanki həyata pozitiv yanaşmır, həyatdan zövq almırdılar. Gülmək bir yana qalsın, dayını ən narahat edən səbəblərdən biri də