müsəlmanlar ildən-ilə azalır. Təxminən belə bir düşüncənin formalaşması prosesi gedir: Allahın əmrlərini yerinə yetirməklə Allaha təslim olmalıyıq; bunu da ancaq İlahi Hökmləri hər vəziyyətdə peyğəmbər necə yerinə yetirmişsə, biz də dəqiqliyi ilə onu o cür təkrarlamağı bacarmalıyıq. Belələri Allaha, İlahi Hökmlərə səmimi-qəlblə, ali qabiliyyətlə deyil, ən aşağı hislərlə, ən pisi də sevgisiz yanaşırlar. Ruhaniyyatın ən ali nailiyyəti dərin ehtiram və heyranlıq hissini İlahi ilə əlaqədə qazanmaqdır. Fitrətimizin oyadılması və onu təmiz saxlamaq arzusu bu hissdən intişar tapır. Biz problemlərimizi gücün, qorxunun və məcbur etmənin eqoik alternativləri və avamlığından daha çox sevgi ilə həll edə bilərik. Bizim sevgi imkanlarımız İlahi Hökmlərə ehtiram və heyranlıqla genişlənir və dərinləşir. Sevgi qabiliyyəti tamamilə inkişaf edərkən O, aşiqini bütün həyata qarşı mərhəmətli olmağa yönəldir. Əgər müsəlmanlar sevgi qanununu qavraya və ya ona riayət edə bilmirlərsə, onda onlar (biz də) Allah onları sevən, onlar da Allahı sevən başqaları ilə əvəzlənə bilərlər:

“Ey iman gətirənlər! Sizdən hər kəs dinindən dönsə, (bilsin ki) Allah (onun yerinə) elə bir tayfa gətirər ki, (Allah) onları, onlar da (Allahı) sevərlər. Onlar möminlərə qarşı mülayim, kafirlərə qarşı isə sərt olar, Allah yolunda vuruşar və heç kəsin tənəsindən qorxmazlar. Bu, Allahın lütfüdür, onu istədiyinə verər. Allah (öz lütfü ilə) genişdir, (O, hər şeyi) biləndir!” (əl-Maidə surəsi, 5:54)

Müsəlmanlar ruhani ehtiram, qorxu və təbiət əlamətlərinin dərkində əsalandırılmış yanaşmaya ağıllı münasibət nümayiş etdirməli, nəfsə sevgiylə üstün gəlməli və qəlblərini İlahi ilə assosiasiyada təmizləməlidirlər. Sevginin Allahın əlaməti olmasına və birbaşa Ona məxsusluğuna baxmayaraq, o yalnız kamil şəkildə insan həyatının hər bir məqamında, təfsilatında əks etdirilir.

“Həqiqətən, iman gətirib yaxşı işlər görənlər üçün Rəhman (ürəklərdə) bir sevgi yaradacaq. (Allah həm özü onları dost tutacaq, həm də onların