Yene bir gece ve yene baş başayım özümle.Yene seni tapıb itirdiyim yerdeyem.

İnsanın bir şeylere qerar vermesi ne qeder çetin;ya seni içime basdırmalı ya da artıq içimden söküb atmalıyam. Amma her ne olursa olsun susmalıyam. Hansı daha çetin hansı daha ağrılı? Heqiqeten getmelimiydin? yoxsa qalıb yanımda döyüşmelimi?... Bir yol axtarıram özüme tapdığım bütün yollarsa sene çıxır…

Bağlanmalı artıq gözlerem. Sonsuz bir qaranlıqda tek başıma getmeye davam etmeliyem... Getmeliyem ardıma bele baxmadan getmeliyem parçalayaraq deyerleri ve sevgileri yox ederek yaşadığım bütün zamanları...

Nece de merhemetsiz zaman. Nece de ucaltmışdım seni gözümde. Tutub öz ellerimle qoymuşdum en yükseye sonra kefle izlemişdim ucalığını.
Amma yene men bitirmeliyem. Tutub qollarından endirmeliyem olduğun yerden. Ya da seni ölene qeder yaşatmalıyam içimde..... Ne qeder çetin bir qerar..

Bir terefim: "Bir daha kimse heç kim onun qeder çox sevilmeyecek" deyerken bir terefim sakit sessiz...
Zaman keçir ağrım dayanmır. Bağlanmır yaralarım.. Tükenerken men ağlımda bir tek sen... Görürsenmi yene danışıram amma sessizce. Susmağı öyrenir üreyim..

Amma men qerarımı verdim...Seninle olduğum zamanları düşünmek bele mene xoşbextliklerin en böyüyünü
yaşadır..