Artıq çox qocalmışdı. Səhhəti də yaman
pozulmuşdu.Qabırğası yaman ağradırdı. O
uzanmış, gözünü bir nöqtəyə zilləmişdi. Düşünür ,
ele hey düşünürdü. Bu yaşa gəlmiş , amma necə
gəlmiş, nə vaxt gəlmiş, bu zaman necə belə sürətlə
ötüb keçmiş, heç hiss etməmişdi. Artıq ona ölümünü
gözləmək qalmışdı. Əslində, o hələ də yaşamaq
istəyirdi, ölümə hazır deyildi. Ona elə gəlirdi ki, 75
il deyil 12 il yaşamış, geri dönüb arxaya baxanda
yadına çox az şeylər gəlirdi, onları toplayıb bir
araya gətirəndə , yadında olduğu günləri
toplayanda heç 5 il də eləmirdi. Yoxsa , mənasız bir
ömürmü sürmüşdü? Hər halda, bunları düşümək
heç bir şey vermirdi ona, növbəti faydasız saatlar
demək idi.İndi ona fərq etmirdi mənasızdı , ya
mənalı .yaşadıqları ona əziyyət verirdi. Dörd oğul,
üç qız övladı böyütmüşdü. Qızlarından biri 16 yaşı
olmamış vəfat etmişdi. Ceri- cehizini təzə toplamışdı.
Amma qısmət olmadı. O dövrdə olmazın acılarını
çəkmişdi. Digər iki qızı isə biri Rusiyada yaşamış
(ailə qurduqdan sonra oraya yoldaşı ilə getmiş və
daha Azərbaycana dönməmişdi), biri isə Zaqulbada
yaşayırdı. Arada gəlib ona baş çəkirdi. Aralarındakı
məsafə elə də uzaq deyildi. Oğlanları isə , böyük
oğlu İqbal , Namiq, Babək və Sadiq - hər biri ailə
sahibi idilər . Onu nəticə sahibi də etmişdilər. Amma
nə olsun, nəticə və nəvələri bir yana, nə oğlanları ,
nə qızları ona nəyinki baş çəkmir , heç telefonla da
əlaqə saxlamırdılar. Onu soruşan onunla
maraqlanan yox idi. O tək idi, yalnız idi. Özünü
günahlandırırdı. Yəqin düzgün tərbiyə edə
bilməmiş, valideyn haqqı , övlad haqqını onlara
aşıra bilməmişdi. Elə deyilsə, bəs necədi?
Kiçik övladı Sadiq ilə yaşayırdı. Oğlu
laqeyd idi .Belə baxanda da ki, övladlarının hamısı
laqeyd idilər. Qızı Məryəm Ruiyada artıq 30 ildir ki,
yaşayır . Bu 30 ildə bir dəfə telefon zəngi də
etməmişdi. Heç bilirmi ki, o , ölüb , ya qalıb?
Sadiqin yoldaşı ilə də münasibəti elə ürək
açan deyildi. Gəlini ona cavab qaytarar, bir stəkan
çay qoymazdı