qarşısına. Hamı da onları
qınayardı :” Bir arvada baxa bilmirsiniz” –
deyirdilər. Ən çox dllənən də böyük oğlu idi. Axırda
da ki, oğlu bezib onu elə böyük oğlu İqbalın evinə
gətirmişdi. “ Mən baxa bilmirəm , sən bax, sənin də
anandı” – demişdi. Diğər oğlu Namiq gələrdi,
hamıya ağıl öyrədərdi, anasından da 10 man. 20
man alıb çıxıb gedərdi. Guya neytraldı, amma öz
xeyrini güdürdü ancaq. “Ay ana. Sənə baxardım,
amma bilirsən də evdə ailəm də böyükdü, oğlum,
gəlinim bizlə qalır,nəvələr səs – küy salır, sənə
yaramaz bizdə, hələ bir qızlarım da ara bir gəlir ,
qalırlar , evimiz olur dəlixana , sən dözə bilməzsən ,
yenə İqbalın oğlanları ayrı qalırlar , bir özüvüzsüz
də . nolacaq, mən oğul , o oğul fərqi nədir...? Maa
pensiyavı almamısan? Əlimdə pul yoxdur. Sən canı
borc eee... bir 10 manat , çox lazım deyil “ . Böyük
gəlin də fısıldaya – fısıldaya bu tərəfə keçir :” Buna
bax, üz var ee bunlarda, atıblar üstümə, hələ gəlib
bir soyurlar da. Qoyun pul özünə, dava –
dərmanına qismət olsun da. Gərək mənim cibimdən
çıxsın? İmkan vermirlər yaşayasan”.
Qarı bütün bunları görürdü , duyurdu ,
amma nə olsun, reallıq bu idi. O heç kimə lazım
deyildi. Gəlini ona daralırdı , onun varlığı onlara
yük idi. Əcəl də gəlmirdi ki, camaatın canı qurtara,
özünün də.
Axşam oğlu işdən gələn kimi, gəlin qaş-
qabaqla o tərəfə keçir bu tərəfə. “Ay arvad, bir
zəhər gətir zəhərlənək, sonra de dərdin nədi” – oğlu
əsəbiləşərdi, “ Yaxşı hambal tapdınız da özüvüzə,
canım çıxsa da , deyəssiniz ki, dur çay – çörək ver
sonra ölərsən”- deyə gəlini ərinə cavab qaytarardı.
Aman Allah, bütün bunlar onun gözü
qarşısında baş verirdi, onun qulaqları bunları
eşidirdi. Təzə -təzə özünə gəlirdi :” Yox, böyük
oğlum elə deyil, o , naxələf çıxmadı” – deyə, yeni –
yeni üzü gülürdü “O , mənə sahib durdu, İqbalım
başqadı “. Amma yox , gəlin narazı qalmışdı. Düzdü
paltarını yuyur, yeməyini verir, həkimə aparmış,
onu ayağa qaldırmışdılar. Artıq iki ay idi onlarla
yaşayırdı. Görünür