r , gəlinin səbri tükənirdi. Açıq –
açıq bildirirdi ki, daha dözə bilmir.
Babək isə nə ət, nə balıq idi. Bütün baş
verənlərin xaricində idi. Nə danışır , nə dinir . elə
bil bunlar qonşunun anasının başına gəlmişdi.
Bilmək olmurdu ki, nə fikirləşir.
Sadiq isə, bu iki ay ərzində anası ilə
maraqlanmırdı. Hər gün evə içkili gəlir, yatır ,
səhər də durub heç bilən yox idi hara gedir.
Bütün bunları xatırlayır. Elə bil ürəyini
deşirdilər. Böyük oğlu işlə əlaqədar Gəncəyə getməli
olur: Oğlanları da orada yaşayırdılar.” Ana, səni
aparım bacımgilə, uzaq yola çıxmaq olmaz sənə,
yoxsa aparardım. Gedim gəlim bir on günlük işim
var orda. Gəlib aparacam səni”. O gedən olmuşdu.
Artıq ay yarım idi gəlmirdi. Heç zəng də eləmirdi.
Arada gəlib evinə baş çəkir, yenə Gəncəyə qayıdırdı.
Evinə baş çəkəndə , ona dəymirdi.Qızı :” Ana ,
İqbala zəng eləmişdim, dedi gəlin xəstələnib, sistem
qoyurlar, bir az qalacaqlar oğlugildə, nə bilim elə
dedi” . Sonra səs – soraq gəlmədi. Məsələ aydın idi.
İqbal da Sadiqin etdiyini etmişdi. Sadəcə bir az
yumşaq formada. Sadiq İqbalın üstünə, İqbal da
qızının üstünə atmışdı onu. İndi də dalınca gələn
yox idi. Qarı özünə yazığı gəldi. Ağlamğa başladı .
Qəhər onu boğurdu. Heç əcəl də gəlmir, ona da
lazım deyil. Axı niyə hamı ondan bezib?
Səhər düşündü- daşındı qızına dedi:” Nə
qədər kürəkən qapısında yaşamaq olar? Mən
getməliyəm. Gedim Sadiqin yanına , necə olsa ər
evimdi- öz ayrı otağıma , heç onlarla üz –üzə
gəlmərəm. Heç biri ilə danışmayacam. Tək
yaşayacam. Öz otağım , öz televizorum, öz
yeməyim, öz içməyim. Heç birinizə əziyyətim
dəyməsin”.
Indi də dediyi kimi, tək idi, tək yaşayırdı.
O , təkliyə məhkum idi. Heç kim, heç bir övladı onu
dayandırmadı, o təkliyi seçəndə heç biri dillənmədi.
Bu taleyin hökmü idimi, onun səhvi idimi...
bilmirdi. Gözlərini boşluqdan çəkdi. Pəncərəyə
yaxınlaşdı. Artıq yaz gəlirdi. Novruz yaxınlaşırdı. O
soyuq , sərt fevral çıxmışdı. Amma onun taleyində
hələ də fevral ayı idi. Günəş onu