isitmirdi. Bahar
onun qapısını döymürdü. əslində onu sıxan təkliyi
deyildi. Övladlarının onu atması idi. Atılmaq ,
unudulmaq, hər kəsə yük olmaq... bax bunlar
dəhşət idi. Bir vaxtlar cavan idi. Canı sulu idi. O .
hər kəsə lazım idi. O bişirməsə, yedirməsə ailəsi ac
qalırdı, o yumasa , yığışdırmasa aləm dəyirdi bir –
birinə, övladlarını oxşamasa, sevməsə kim öpərdi,
əzizlərdi onları ... heç kim... Bəs niyə indi o
lazımsız, köhnə mebel kimidir?
Övladlarını böyütdü, evləndirdi, qızlarını
köçürdü... necə xoşbəxt idi onda. Hələ onlar
doğulanda , ilk ana hisləri , necə də gözəl idi o
duyğular. Indi isə hər şey məhv olub. O günlərini
xatırlayanda sanki başqasını anırdı, başqa qadını.
Sonra da nəvələri doğulanda, həyatın dadını hiss
edirdi o anda. Nəvələri “Nənə” –deyib üstünə
cumanda , Ay Allah , necə də şirindi o günlər.
Amma indi hər şey bitdi. Nə bitdi? O günlərmi? O ,
yoxsa ömür? Yox ömür bitmədi, bitsəydi o , ölməli
idi. Bəs niyə ölmür? Bu günləri yaşamaq üçünmü
ölmür? O günləri yana –yana xatırlayıb sızlamaq
üçünmü ? Niyə? Yaşadığın hər gündə, hər anda bir
hikmət var... Bəs burda nə hikmət var? Lazımlıdan
lazımsıza çevrilməkdə nə hikmət ola bilər?
Gözlərini yumdu. Üzü bütün qırışmışdı.
Əllərində nəsə quruluq hiss etdi, onlara baxdı. Bu
əllərlə nəvələrini bələyirdi. Gəlin doğuşdan sonra
naxoşlamışdı, o da sevə -sevə gedib ona kömək
edərdi. Namiqin balalarını çox istəyirdi. Onları
yadına salanda üzünə təbəssüm qondu. Heç nə
olmaz. Təklik də pis deyil, darıxdırıcıdır, amma əsas
o, kimisə darıxdırmasın. Otağına göz gəzdirdi ,
köhnə mebellərinə baxdı. Bayaq o da özünü köhnə
mebelə bənzətmişdi. Onun cavanlığını xatırladan,
xoşbəxt günlərinin yadiğarı – köhnə mebellər. Yox
o, onları atmayacaq. Indi ona əziz olan, yaxın olan
məhz bu köhnə taxta parçalarıdır. Onu təkliyindən
xilas edən bu mebellərdir. Onlarla hələ çox
danışacaq, birgə xatırlayacaq, birgə dərdləşəcək...
söhbətləşəcəkdi...
Bunları düşünə -düşünə bayaqdan
qarşısında