Qəddar və günahkar insan vəfat edir. Cəhənnəmin
qapısında onu mələk qarşılayır. Mələk deyir: "
Cəhənnəmə getmək istəməyəcəksən. Əgər indi həyatın
boyu etdiyin cəmi bir yaxşılığı yadına salıb, mənə desən,
bu kifayət edər ki, bağışlanıb, Cənnətə düşəsən ". Kişi
həyəcanla fikirləşir, bütün qohumlarını, dostlarını,
ətrafında olmuş insanları xatırlayır, onlara nə vaxtsa
yaxşılıq etdiyi yadına düşmür. Vaxt bitir, o, xilas üçün
bir səbəb tapa bilmir. Kişini Cəhənnəmin qapısından
içəri atmaq istəyirlər ki, o, qışqırır: " Dayanın,
xatırladım. Bir dəfə meşədə gedirdim, yolumun üstündə
tor qurmuş hörümçəyi gördüm, mən ordan ehtiyatla
keçdim ki, onun yuvası pozulmasın ".
Mələk gülümsəyir, bu vaxt göydən bir hörümçək gəlir,
öz torundan həmin adama uzadır. Adam ipdən yapışıb
Cəhənnəmdən yuxarı, Cənnətə qalxmağa başlayır. Bu
vaxt aşağıda olan digər günahkar insanlar da torun
aşağısından yapışıb, xilas olmaq üçün imdad istəyirlər.
Bir neçəsi tordan tutub qalxır. Kişi qorxur: " Birdən
adamlar ağırlıq edər, ip qırılar ".
Özünü xilas etmək üçün o, ayağı ilə aşağıdan yapışan
insanları yerə itələməyə başlayır. Bu vaxt həqiqətən də
ip qırılır və kişi Cəhənnəmə yuvarlanır. Son anda onun
qulağına Mələyin səsi gəlir: " Təəssüf. Sənin qorxun və
narahatlığın qəzəbə və paxıllığa çevrildi, sən yenə də pis
əməlindən qalmadın. Son anda heç olmasa bir-iki
insana yaxşılıq etmək şansını da əldən qaçırdın. Bu
hərəkətinlə bütün ömrün boyu etdiyin o bircə yaxşılığı
da itirdin ".