da
hər səfərində bezmədən "təşəkkür edirəm"
yazar Əli bəyi yola salardı.
Kafe sahibi bir gün gənc qızı yanına çağırıb
danladı.. Bu səfillə çox zaman itirirsən,
işimiz çoxdu. "Soruşmadan bu səfilin limonadını və
tortunu ver gəl " dedi. Əli bəy bunları eşidirdi. Ancaq
fikir vermirdi. Gənc qız soruşmadan tort və limonadı
götürüb gətirdi. Əli bəy bu səfər kağıza " mən çay
istəyirəm qızım" yazdı. Gənc qız pərt olmuş bir tərzdə "
üzr istəyirəm cənab mənim səhvimdi" dedi.
Əli bəy gənc qızın mehriban münasibətinə görə bura
gəlirdi. Gənc qızın ona qarşı göstərdiyi nəzakət onu
ovsunlamışdı. Bu vəziyyətdən məmnun olmayan kafe
sahibi idi və bu yazışma onu çox hirsləndirirdi. Ona
görə zaman itkisindən başqa bir şey deyildi. Kafe sahibi
gənc qızı belə bir mübahisə səbəbi ilə işdən qovdu.
Əli bəy gənc qızın qovulmasına görə kafeyə bir daha
getmədi. Onu kafeyə çəkən nə tortun etmənin nədə
limonadın ləzzəti idi. Əli bəy gənc qızın hər səfərində
bezmədən " Təşəkkür edirəm" yazmasına vurulmuşdu.
Gənc qızı işdən azad etdikdən sonra kafe sahibinin
müştəriləri gedərək azaldı. Necə azalmasan; bura
müştəriləri çəkən şey əslində gənc qızın gülər üzü və xoş
münasibəti idi. Sonunda kafeni əldən çıxarmaqdan
başqa çarəsi qalmadı. Əli bəy buranı alıb işlətməsi üçün
gənc qıza təklif etdi. Gənc qız sevinclə qəbul etdi. Gənc
qız çox xoşbəxt idi amma bir o qədər də çaşqın idi.
Bir gün gənc qız Əli bəyə niyə ona belə davrandığını
soruşdu.
Bax qızım dedi " Sən çox yaxşı bir insansan. Sən mənim
hər gəlişimdə mənə təşəkkür etdin , üstəlik bunu
yazaraq etdin. İnsanların çoxu dili ilə belə söyləməyə
tənbəllik edərkən sən hər səfərində yazma zəhmətinə
dözdün. Məndən təşəkkürü əsirgəmədin. Təşəkkür hər
kəsin bir-birinə borclu olduğu amma kimsənin ödəmək
məcburiyyətində olmadığı bir borcdur. Ödəndiyində
qazancı , ödənilmədiyində də itkisi böyükdür" deyə
əlavə