bilməmişdim.
Qışqırışmalar başladı o yerdən ..
qardaşım oyandı
və soruşdu nə oldu? Anam ona qışqıraraq, böyük qardaşın
Məhəmməd
ölmüş. Çox kədərli bir şəkildə ağlayırdı.
Qışqırmalar
çoxaldı. Bu da mənim ruhuma qəribə
bir əzab, sızıltı verirdi. Anama yaxınlaşaraq, ana ağlama mən
burdayam
bax mənə!! Amma heç kim mənə cavab
vermirdi,
niyə? səbəb nə idi?
Oturub qışqırmağa başladım, burdayam baxın
mənə. Amma yenə heç biri mənə cavab
vermirdi. Başladım “Ya RƏBB, Ya RƏBB
nə olar məni bu
yuxudan və olduğum vəziyyətdən
qurtar” -deyə yalvarmağa. Uzaqdan bir səs eşitdim və
getdikcədə
yüksəlirdi. Bu səs ALLAHu Təalanın bir
ayəsi idi…
(And olsun sən bundan qabaq qəflətdə
idin, dərhal biz sənin pərdəni qaldırdıq. Bu gün
artıq gözün itidir.)
Birdən iki adam məni tutdu, amma
insan deyildilər.
Çox qorxdum !! Başladım qışqırmağa,
buraxın məni, siz kimsiniz? Nə istəyirsiniz?
“Qəbirə qədər sənin gözətçilərinik”-
dedilər.
“Mən ölmədim, hələ yaşayıram”- dedim
“Niyə məni qəbirə aparırsınız? buraxın
məni!! Mən hiss edirəm, danışıram və görürəm,
mən ölmədim”.
Mənə gülümsəyərək cavab verdilər.
Dedilər- “ey insanlar sizlər çox maraqlı
varlıqlarsınız, sanırsınız ki, ölüm həyatın
sonudur amma bilmirsiniz ki, əslində sizin
yaşadığınız həyat bir yuxudan ibarət
olub, öldüyünüz zaman
oyanırsınız.”
Məni qəbirə doğru çəkirdilər hələ
yoldaykən baxdım ki, mənim kimi insanlar və
yanlarında da
eyni o iki varlıqdan var, kimi ağlayır
kimi gülür və
kimi isə qışqırırdı. Onlardan soruşdum
niyə belə edirlər? Dedilər ki, bu insanlar çaşqınlıq
içərisindədilər, hara
getdiklərini bilirmirlər, kimisi
dəlalətdədir.. qorxu
içində sözlərini kəsərək soruşdum:
“Atəşəmi gedirlər yəni?” – “bəli atəşə, o gülənlər isə
Cənnətə gedirlər”- dedilər Dərhal
soruşdum onlardan- “yaxşı mən hara
gedəcəm”??
Dedilər ki, “Sən bəzən yaxşı gedirdin,
bəzəndə pis. Bəzən tövbə edib sabahsı gün günah
işləyirdin və
izlədiyin yol tam olaraq müəyyən
deyildi”. Sözlərini
qorxu