u içərisində kəsərək soruşdum:
“Yəni mən atəşəmi gedirəm yoxsa?” Onlarda -“ALLAHın rəhməti genişdir və
səfərdə
uzundur” dedilər.
Üzümü çevirdim qorxu içərisində
baxdım ailəm,
atam, əmim, qardaşlarım və qohumlarım hamısı bir
sandıq içində məni daşıyırdılar. Onlara
doğru getdim və onlara dedim ki,
mənim
üçün dua edin nə olar.
Amma heç kim mənə cavab vermirdi. Kimi
ağlayırdı, kimi isə hüzünlü idi.
Qardaşıma gedərək, “diqqətli ol
dünyanın fitnəsi
səni aldatmasın”-dedim. Məni eşitməsini
çox istəyərdim. O iki mələk məni qəbirdəki cəsədimin üzərinə bağladılar.
Baxdım ki,
atam torpaq atır, qardaşlarım torpaq
atır,
Ordakı insanlar hamısı torpaq atırdı
üzərimə.… dedim - “ahh
Kaş ki, onların yerində olsaydım
ALLAHa tövbə etsəydim…
Kaş ki, dünən səhər namazımı
qılsaydım…
Kaş ki, hər gün RƏBBIMə dua etsəydim…
Kaş ki, hər gün tövbəmi yeniləsəydim…
Kaş ki, pisliklərdən uzaq olsaydım…”
Başladım qışqırmağa, “ey insanlar
diqqətli olun dünya həyatı sizləri
aldatmasın” Heç olmasa birinin məni eşitməsini çox
istəyərdim.
amma…. Elə isə həmin gün "kaş ki..."
sözünü deməməyimiz
üçün fani dünyanın aldadıcı
gözəlliklərinə aldanmayaq, bir hərəkəti etdiyimiz
zaman bizim də
bir gün öləcəyimizi xatırlayaq. Gecə
yatdığımız
zaman "mən bu gün ne səvab iş
gördüm? Ne günah iş gördüm" deyə özümüzü
mühakimə edək. Başımızı yastığa
qoyduğumuz zaman vicdanımız
rahat olaraq