Bu otaqlar, sənin izlərin olan bu divarlar, nəfəsini hiss etdiyim evin hər bir küncü mənə eyni anda artıq yoxluğunu xatırladır. Yenidən və yenidən Sən, heç bitməyəcək bu Sən-lərimim Ata... Bugün sənə necə ehtiyac duyduğumu hiss etdim, və yoxluğunu, daha heç vaxt olmayacağını dərk etdim... Düşündüm bugün var olsaydın necə olardı həyatım. Və o an içimdə sənə olan möhtaclığımı hiss etdim. Mənə elə lazımsanki...
Birdən sənə yenidən sarılmaq, səni qucaqlamaq istədim, uşaq ikən etdiyim hər bir şeyi yenidən yaşamaq istədim. Səninlə keçirdiyim bütün günləri geriyə istədim, Ata...
Nədən başlayım, nədə bitirim bilmirəm. Səni yox kimi necə qəbul edim bilmirəm. Necə anladım bilmirəm, içimdəki bu boşluğu, ağrını necə anladım. Sən yoxsan... Və bu gerçəkdən başqa hər bir şey yalandı. Artıq səninlə addımlamağa başladığım bu həyat yolunu sənsiz addımlamaqdayam. Yoxsan, artıq düşüncələrimi, hərəkətlərimi, etdiyim səhvlərimi sənə deyil kənarındakı otları təmizlərkən məzarına danışıram... Ağlayıram, mən yenidən ağlayıram, Ata...
Bu dünyada tək güvəndiyim sənin varlığındı, tək sığınacağım sənin yanın idi. O yer ki, orada hər bir çətinlikdən uzaq idim, çünki sən vardın... Nə etsəm məni qoruyacağına əmin idim. Səhv səhv dalıyca edirdim, qorxmurdum... heç bir şeydən qorxmurdum. Amma bugün çəkinirəm, bugün artıq səhvə yol verə bilmirəm, verməyə haqqım yox artıq, çünki sən yoxsan artıq. Sənsiz yürüdüyüm bu yolda artıq məni qoruyacaq sən yoxsan. Hər səhvimdə məni danlamadan hər şeyi anladacaq sən yoxsan artıq...
Niyə belə tez əlini üzdünki bu həyatdan? Niyə belə anidən çıxıb getdinki? İndi hər bir şeyi geridə buraxıb heç yox imişsən kimi davam etməliyəm. Sənsiz yaşaya bilmərəm deyirdim, amma bugün yaşayıram. Bunu necə bacardığımı bilmirəm, Ata... Geridə üzərimə buraxdığın məsuliyyətləri dərk etməyə başlayıram. Sənin sevimli oğlun sənə oğulluq edə bilmədi, edə bildiyi tək bir şey səni məzara aparmaq oldu. Niyə ata? Necə bununla kifayətlənə bilərdim ki, Ata? Yoxsa ki ailəni mənə buraxıb