m xərçəng xəstliyindən rəhmətə getdi
- Allah rəhmət eləsin.Fərid,səndən bir söz soruşum , sən məni hardan tapdın?
- Hə deməli, Rasim müəllim, babam bir gün mənə anamı (anam öləndən sonra) balaca vaxtı harada gəzdirdiyini göstərmək istədi və məni gətirdi bu küçəyə-sizin emalatxananız olan küçəyə.Biz gəzə-gəzə babam anamın balacalığından danışırdı, birdən gözüm sizin çölə qoyduğunuz tabloya sataşdı və xoşuma gəldi
- Hansı?
- Oğlan gedən qatarın arxasınca baxır o tablo
Gülərək başımı yellədim
- Çox xoşuma gəldi. Birdən nədənsə ürəyimdən mənim də şəkil çəkmək, rəssam olub emalatxanamın olmasını istədim. Mən həmin günü evə qayıdana qədər fikirləşdim, səhəri gün də sizin yanınıza gəlib , rəssam olmaq istədiyimi bildirdim yadınıza gəlir?
- Hə
- Bax belə olmuşdu sizi tapmağım.
- Maraqlıdı ( quru cavab verdim )
- Baxın, Rasim müəllim, mənim həyat hekayəm budur. İnanın mənə siz mənimlə bir kəlimə də etməsəniz belə mən sizi özümə nəsə çox yaxın bilirəm. Sizin həyat tərziniz xoşuma gəlir, sizi ən güvənli adam hesab edirəm.
- Çox sağ ol, Fərid, mən də sənin tələbə kimi bacarıqlı olduğunu bilirəm.
- Siz sağ olun, Rasim məllim, siz olmasaydınız bacarmazdım.
Güldüm cavab vermədim
Gecə də belə düşdü və biz yatdıq.
Fikirdən ayılıb nəsə gülümsədim birdən - birə, viskimdən bir qurtum içib yazmağa davam etdim.
- Fərid, yadına gəlir , bir gün axşam yanıma gəlmişdin , burada qalmağını istəmişdin? Həmin gecə sən öz yaşadıqlarından,ailəndən danışdın. Bax həmin axşamın səhəri məni sən elə bil öldürdün. Sən ananın şəklini gətirmişdin, və məndən xahiş etmişdin ki, mənim köməyim ilə tablo üzərinə çəkək. Ananın şəkilini, görəndə özümü güclə saxladım ki, ağlamayım. Mən sənin ananı sevirdim və iyirmi beş il idi ki, ananı görmürdüm, amma axtarırdım. Məndə bir şəkli belə yox idi.Mən ona görə emalatxanama qapalı yaşayırdım, çünki ananı hər an görmək ümidilə yaşayırdım. Ola bilsin anan heç kimə anlatmayıb, anan da məni sevirdi. Biz o vaxtları məktublaşırdıq. Demək olar ki, sənin