baban ananı hər gün bura gəzməyə gətirirdi, bilmirəm niyə, amma bu küçəyə gətirirdi. Bizim onda on dörd yaşımız var idi. Böyüdükcə gec-gec məktublaşırdıq. Həyatımda bircə dəfə də olsun ki, ananla görüşüb söhbət etməmişdik. Həmişə bir yerdə olacaqımıza ümid edirdik. Anan həmişə bir cümlə yazırdı məktubunda “ Səni sevirəm”.Mən o cümləni oxumaq üçün hər gün intizarla gözləyirdim. Bir gün məktub gəldi, mən açıb oxudum:
- “Rasim, mən səninlə görüşməliyəm. Ayın iyirmi ikisi gələcəyəm emalatxananın qabağına, sənə danışacaqlarım var.”
- Mən artıq qovuşacağımızı fikirləşirdim. Bildiyin kimi qatar vağzalı bizim küçənin başında yerləşirdi.
Daha yaza bilmirdim göz yaşlarım vərəqin üstünə damcılayırdı.Yazdıqlarımı oxuyanda yaram elə bil təzələnmişdi. Mən axı onu illərlə gözlədim axırda gördüyüm onun şəkli oldu.Artıq yaşamağa həvəsim qalmamışdı, onun ruhunu sevirdim, hər gecə onu düşünüb yatırdım, həmişə Allaha dua edirdim ki, bizi qovuşdursun, deməli, qismət o biri dünyaya yazılmışdı. Viskini axıra qədər içib qurtardım, şüşəmə yenə əlavə edib içdim. Bir siqaret yandırdım, gözlərim yaşla dolmuşdu...İndi özüm özümə sual verirdim niyə mən? Niyə mənim həyatım, niyə?!!! Özümü toplayıb yazıma davam elədim.
- Ananın məktubda yazdığı gün gəldi. Həmin gün güclü külək əsirdi. Ayın iyirmi ikisi biz görüşdük, çox həyəcanlı idim. Ananla biz bir-birimizi sevdiyimizi dedik. Hələ indiyənə qədər ananın dedikləri, danışdıqlarımız yadımdan çıxmır, ölənə qədər də , son nəfəsimə kimi unudan deyiləm. Anan mənə, məni hec vaxt unutmayacağını söylədi və həmin an emalatxanada yanğın oldu, çünki, fikirləşmişdim ki, emalatxanaya girib söhbət edərik , çay içərik. Qaz pilitəsi sızdığından emalatxanada partlayış oldu, yanğın çıxdı. Anana burda gözləməyini bildirdim. Tez qaçıb yanğının qabağını aldım, çölə çıxanda gördüm anan yoxdu. Küçədən keçənlərdən soruşdum ki, burdan keçən ağ paltarlı xanım görmədiniz? Bir dayı vağzala tərəf getdiyini söylədi. Qaca-qaça ora getdim, amma qatara yetişə bilmədim ,