- Mənim balaca dostum, mən sənə heç vaxt demədiklərimi bir vərəqə yazıram , çünki hər zaman sənə deməyə çəkindim, bilmirəm nədən, amma həqiqət belədir. Sən mənim şagirdim olan andan mənə zamanla öz həyatından və yaşadıqlarından danışdın, mən isə əvəzində sənə hekayələr danışdım, amma bu dəfə bütün həyatımı və sənin bilmən gərəkənləri yazıram.

Diqqətlə oxu:

- Bildiyin kimi adım Rasimdir , rəssamam emalatxanam var, ailəm 4 nəfərdən ibarət olub, mən , qardaşım , atam və anam. Qardaşım məndən bir yaş kiçik olub , atam həmişə balaca qardaşımı məndən çox istəyərdi, bəlkə də, bu mənə elə gəlib. Qardaşım on yaşında olanda atamla maşın qəzasında rəhmətə getdi, anamla mən qaldım. O vaxtlar mənim 11 yaşım var idi , heç bilmirdim ki, rəssam olacağam , emalatxanam olacaq, tələbələrim olacaq, gözəl rəsm əsərləri yaradan insanların müəllimi olacağam . Düzdür bunlar həmişə mənim fəxrim olub olacaqdıda , çünki bunlar mənim bəhrəmdi , amma heç vaxt adımın hallanmasına icazə verməmişəm. Yadına gəlirsə təzə-təzə dərs almaqa gələndə, mənə bir söz demişdin, Rasim müəllim, mən gələcəkdə tanınmış rəssam olsam, həmişə sizin sayənizdə olduğumu bildirəcəyəm, o vaxt mən sənə acıqlanmışdım və elə şeyi düşünmə belə demişdim, səbəbini soruşsan da cavab verməmişdim. Çünki mən hər zaman özümə güvənmişəm , mən gözəl rəssam olduğumu da bilirdim, amma söz vermişdim ki, heç vaxt nə adım eşidiləcək, nə də cismim görsənəcək. Ona görə də emalatxanamda yaşayıram , çölə də çıxmıram. Çünki hər an fikirləşdiyim birini görmə ehtimalım ola bilərdi...
Yazı mənə çətin gəlirdi, çünki neçə vaxtdır yazı yazmırdım və neçə illərdir içimdə saxladığım böyük bir sirri kiməsə anladacaqdım. Həyatda mənim dostum , tanışım olmadığından heç vaxt dərdimi kiməsə anlada bilməmişəm. Bəzən elə olurdu ki , düzgün olmayan fikirlər ağlıma gəlirdi, fikirləşirdim ki, dostum olsaydı belə mən ona ürəyimi açmazdım, çünki düşünürdüm ki, danışsam damla boyda olan ümidim puç olardı. Qorxurdum, fikirləşirdim ki, dostum olsa məni belə