atacaqdılar.

Gənc adam elə həyəcanlı idi ki, sevdiyinə qovuşmaq üçün can atırdı... Qağayılara baxdı, bir-birləriylə oynaşıb, uçuşan qağayılara... Nə qədər gözəl rəqs edirdilər havada. Təkrar saatına baxdı gənc adam. Narahat olmağa başlamışdı. Sevgilisi yenə gecikmişdi, həm də çox... Bu qədər gecikməməsi lazım idi. Hər gün burada görüşmək üçün sözləşmirlərdimi? Hər gün sahildə, qağayılara baxaraq, dənizin onlara izah etdiyi nağılları dinləyərək bir-birlərinə sarılıb həsrəti aradan qaldıracaqlarına söz vermirlərdimi?
O zaman niyə gəlməmişdi yenə?
Ağlına pis düşüncələr gəlməyə başladı. Xeyr.. xeyr.. ola bilməzdi. Sevdiyinə bir şey ola bilməzdi. Onsuz həyat yaşanmazdı ki... O ölsə belə davamlı mənimlə yaşayar deyə düşündü gənc adam. Bunun düşüncəsi belə xoş deyildi. Gözlərini yerə endirdi. Gözyaşlarını kimsənin görməsini istəmirdi. Çünki nədənsə ətrafındakı insanlar ona dəli kimi baxırdılar. Narahat olmağa başladı baxışlardan.
Artıq bezmişdi... Yenə sevgilisi gəldi ağılına.. "Niyə gəlmədi görəsən?" deyə düşünməyə başladı. Gözlərini bağladı.
7 il oldu dedi. 7 ildir hər gün bu sahildə idi, sevdiyini gözləyirdi. Daha çox dözə bilmədi. Ürəyi parçalanacaq kimi olurdu. Gözlərindən 1 damla daha yaş güllərin üzərinə damladı... "Yenə gəlməyəcək yəqin, ən yaxşısı mən onun evinə gedim deyə öz özünə söyləndi"... Heç olmazsa gülləri hər zamanki kimi yanına qoyar, ona vermiş olardı... Gənc adam ayağa qalxdı. Sevdiyiylə görüşmək üzrə, yaşıl təpənin ardındakı qəbrisitanlığa doğru yeriməyə başladı...
Ona olan Eşqi və Sevgisi onunla birlikdə