tramvaya qayda üzrə minib, serjant buna dinməz-söyləməz inanardı.

Oralarda vəzifəli şəxslərin beyni elə qurulub ki, onlar üçün konduktorun gözlərinə bir anlığa qaranlıq çökdüyünə inanmaq bu sərnişinin – özü də qadının - yazılı göstərişlə birmənalı şəkildə qadağan edilmiş üsula əl atdığını düşünməkdən qat-qat asandır!

Şəxsən mən, o sərnişinin yerinə olsaydım, bir yalan uydurub, canımı qurtarardım. Amma o əcnəbi, həddindən artıq qürurluydumu, ya vəziyyəti düzgün anlamırdımı - hər nədəndisə, elə dediyini deyib durmuşdu.

Ona təklif etdilər ki, dərhal aşağı düşsün, gözləyib sonrakı tramvaya minsin. Hər tərəfdən polislər tökülüşüb gəldilər: məlum məsələdir - belə hallarda müqavimət göstərməyin yeri yoxdur.

«Dostumuz» vaqondan düşməyə razılaşdı, qayda üzrə, düşməli olduğu qapıya tərəf getmək istədi. Ancaq belə olacaqdısa, bəs ədalətin təntənəsi harda qaldı? Əgər qaydaya uyğun minməmişdisə, eləcə də düşməliydi!

Bu minvalla, onu hərəkətin ən sıx yerində aşağı düşürtdülər. Ondan sonra tən ortada dayanmış konduktor «müvafiq qaydalara zidd şəkildə minib-düşməyin necə təhlükəli olduğu»ndan xeyli danışıb, tramvaydakılara öyüd-nəsihət verdi.

Almaniyada gözəl bir qanun var, kaş, bizim İngiltərədə də olaydı: həmin qanuna görə, heç kəsin küçəyə kağız-kuğuz atmağa ixtiyarı yoxdur.

Dostlarımdan biri – ingilis hərbçisi vaxtilə Drezdendə uzun-uzadı bir məktubu oxuyandan sonra, həmin qanundan xəbərsiz olduğundan, vərəqi təxminən əlli yerə bölüb küçəyə atdığına görə başına nələr gəldiyini danışıb mənə.

Polis dərhal dostumu saxlayıb, mümkün qədər nəzakətlə, həmin qanundan sitat gətirib. Dostum razılaşıb, polisə minnətdarlıq edib, deyib, bəli, bu çox yaxşı qanundur, gələcəkdə onu mütləq nəzərə alacaq.

Polis qayıdıb ki, gələcəkdə nəzərə almaq öz yerində, ancaq indiki halda, söhbət bir az əvvəl törədilmiş əməldən – əlliyə qədər kağız parçasının yola, səkiyə səpələnməsindən gedir.

Dostumun üzünə xoş bir təbəssüm yayılıb, yaranmış vəziyyətdən çıxış yolu