u görmədiyini deyib.

Görünür, polisin başı daha yaxşı işləyirmiş, odur ki, çıxış yolu göstərib: dostuma heç yubanmadan işə girişməyi, ətrafa səpələnmiş əlliyədək kağız parçasını yerdən yığmağı təklif edib. İstefada olan ingilis generalıdır mənim dostum - inanılmaz dərəcədə əzəmətli, çox vüqarlı görkəmi var!

O, günün günorta çağı Drezdenin mərkəzi küçələrindən birində iməkləyə-iməkləyə yerdən kağız qırıntıları yığmağı ömründə ağlına gətirə bilməzdi.

Vəziyyətin xeyli qəliz olduğunu alman polisi də danmayıb. Deyib ki, əgər general bu təklifdən narazı qalıbsa, başqa çıxış yolu da var: gərək ingilis generalı bir dəstə hay-küyçü itoynadanın müşayiətilə, həmin polisin ardınca ən yaxındakı - orayacan üç mildən çox olmaz – həbsxanaya təşrif aparsın.

Həmin vaxt gündüz saat dördə az qaldığına görə, yəqin ki, onlar hakimi yerində tapmayacaqlar.

Amma həbsxana kamerasında generala - imkan daxilində - hər cür şərait yaradılacaq, heç şübhəsiz, ertəsi gün qırx marka cərimə ödəyəndən sonra, ikinci səhər yeməyinə az qalmış, o yenə də azad bir insan olacaq.

General oralarda bir oğlan uşağı tapıb ona pul vermək, kağızları bu yolla yığışdırtmaq istəyib. Qanunun mətninə baxan polis buna icazə verilmədiyini deyib.

Əhvalatın gerisini dostum mənə belə nağıl edirdi: «Vəziyyəti ölçüb-biçəndən, bütün imkanları götür-qoy edəndən, lap o polisi kənara itələyib qaçmağı da fikrimdən keçirəndən sonra yenə də belə qərara gəldim ki, istənilən halda, birinci təklif ən rahat çıxış yoludur. Ancaq heç ağlıma gəlməzdi ki, xırdaca kağız parçalarını sürüşkən qəmbərlikdən dənləmək bir belə çətin olarmış.

Bu «iş» mənim on dəqiqəyə yaxın vaxtımı aldı, üstəlik, öz hesablamama görə, nə az-nə çox, min nəfərə yaxın adamdan ötrü əyləncə vasitəsi oldu. Əslinə qalsa, çox yaxşı qanundur, amma heyf ki, mən onu əvvəlcədən bilmirdim».

Bir dəfə mən bir amerikalı xanımı alman opera teatrına aparmışdım. Alman şəhər teatrlarının zalına girəndə tamaşaçılar baş geyimlərini çıxarmalıdırlar; onu da