deyim ki, mən bu qaydanın da İngiltərədə tətbiq olunmasını istərdim.

Amerikalı xanım isə, sadə, fani bəndələrin qoyduqları qaydaları saya salmamağa öyrəşmişdi.

O, teatrın xidmətçisinə izah etdi ki, zala şlyapasını çıxarmadan keçəcək. Xidmətçi də öz növbəsində xanıma başa saldı ki, bu mümkün deyil.

Mən vəziyyəti dərhal başa düşüb, proqram almaq adıyla onlardan bir qədər aralandım: özlüyümdə yəqin eləmişəm ki, mübahisəyə nə qədər az adam qarışsa, bir o qədər yaxşıdır.

Mənimlə gələn xanım teatrın xidmətçisinə açıq tərzdə bildirdi ki, onun dediklərini əsla vecinə almır, bu cür sözləri dinləməyə vaxtı, həvəsi yoxdur.

Belə görünürdü ki, həmin adam çox da söhbətcil deyil, ya da, ola bilsin, eşitdikləri onu dilxor eləmişdi. Hər halda, o, bir kəlmə də dillənmədi.

Bomboz sifətlə, elə-beləcə, qapının ağzını kəsib dayandı. Qapının eni dörd futa yaxın vardı, xidmətçininsə eni hardasa 3 fut altı düymdü, çəkisi bəlkə iyirmi ston olardı.

Bayaq qeyd etdiyim kimi, mən proqram almağa getmişdim, qayıdanda gördüm ki, həmin xanım şlyapasını əlində tutub, bəzəkli sancaqlarını bir-bir sancır ona.

Elə bil əlindəki şlyapa yox, teatr xidmətçisinin ürəyi idi. O, artıq opera dinləmək hayında deyildi, istəyirdi ara vermədən xidmətçinin qarasına deyinsin, amma yan-yörədəkilər xanıma bunu da çox görürdülər.

Bu hadisədən sonra o, üç qış mövsümünü Almaniyada keçirdi. İndi cəmi bir neçə addımlığında taybatay açılmış, gedəcəyi yerə lap yaxın olan bir qapıdan içəri keçmək istəyəndə, əgər qarşısındakı işçi başını yelləyib deyirsə ki, bu qapıdan girmək olmaz, iki mərtəbə yuxarı qalxıb koridorla getməli, yenidən aşağı düşüb öz yerini tapmalıdır, onda həmin xanım səhvinə görə üzrxahlıq edir, utandığından, tez ordan uzaqlaşır.

Qitə dövlətlərindəki hökumətlər öz vətəndaşlarını qoyulan qaydalara hərtərəfli alışdıra biliblər. Bu dövlətlərdə qaydalara riayət – ən əsas şərtdir.

Vəzifəsi ispan kralları qayıqla gəzəndə onların yanınca üzmək olan hansısa saray məmuru öldüyünə,