yastıqlardaymış, ikinci dərəcəlidə gedə-gedə, məhz onların üzündən, dostum özünü birinci dərəcəlidə zənn edibmiş.

Axır ki, hamı rahat nəfəs alır. Alqışlar altında protokol cırılandan sonra tərsliyinə salan nəzarətçi bu dəfə «birinci dərəcəyə bilet aldığı halda, ikinci dərəcəli kupedə gedən» xanımı tapmaq həvəsinə düşür. Deyir ki, stansiyaya qayıdanda o xanımın vəziyyəti heç yaxşı olmayacaq.

Ancaq Kukun fərasətli agenti bu dəfə də təşəbbüsü ələ alır: guya dostumun həm də bir balaca yalançılığı varmış, nəzarətçiylə söhbətində vaqonda bir xanımla yol getməkdən dəm vurması adi bir lovğalıqmış, əslində isə, o, almancanı yaxşı bilmədiyindən, öz arzusunu olmuş hadisə kimi dilə gətiribmiş. Yenə də alqışlar!

Dostumun təmiz adı özünə qaytarılır: o, heç də burdakıların əvvəl düşündükləri kimi, ifşa olunmuş yaramaz deyil, uzaqbaşı, parabeyin bir səyyahdır. Belə bir adam isə alman məmurunun ehtiramına tam mənada layiqdir. Alman məmuru bu şəxsin şərəfinə pivə içməyə də razılıq verir.

Xaricdə təkcə kişilərin, qadınların, uşaqların yox, lap elə itlərin də nəcibliyi anadangəlmədir. İngiltərədə it saxlayırsınızsa, vaxtınızın çoxunu boğuşan itləri aralaşdırmaq, boğuşmanı birinci hansı tərəfin başlatdığı barədə o biri itlərin yiyələrilə çək-çevir etmək, hirsli xanımlara itinizin onların pişiyini boğmadığını, sadəcə, yolu keçəndə qorxudan pişiyin ürəyi partladığını anlatmaq, şübhəbaz çöl-meşə məmurlarını hansısa itin sizin olmadığına, yiyəsini də qətiyyən tanımadığınıza inandırmaq alacaq.

Əcnəbi it yiyələrinin həyatı pozulmaz bir rahatlıq içində keçir. Xaricdə hansısa dava-dalaşa tuş olan itlərin gözləri dolur, tezcə ordan aralaşıb, ətrafda polis axtarmağa başlayırlar.

Harasa qaçan bir pişik görəndə həmin itlər kənara çəkilib ona yol verirlər. Bəzən görürsən, kimsə itinin ya burun dəsmalını, ya da xırdaca başmaqlarını qoymaq üçün bapbalaca cibləri olan yığcam kürk geyindirib ona.

Düzdür, itlər şlyapa qoymurlar – hələ ki! Ancaq ordakı itlər üçün şlyapa vacibdir: