: hansısa tanış pişiklə üz-üzə gələndə öz şlyapasını nəzakətlə çıxarıb yelləməyin, əlbət, bir yolunu taparlar onlar.

Günlərin bir günü, qitədəki şəhərlərin birində küçəylə gedəndə qəfil qəza üstünə çıxdım, daha doğrusu, qəza mənim üstümə sıçradı.

Qəza birbaşa üstümə cummuş, həm də nə baş verdiyini anlamağa macal vermədən haxlamışdı məni. Bu, bir foksteryerdi, yiyəsi də cavan qızdı – bunu hadisənin əsas hissəsi yekunlaşandan sonra öyrəndik.

O, əhvalatın axırlarında, təngnəfəs halda özünü yetirdi: yazıq qız bir mil aralıdan çığıra-çığıra yüyürüb gəlmişdi. Ortalıqda olanları görəndə, görə bilmədiklərini də yan-yörədəkilərdən eşidəndə qızı yaş boğdu.

Həmin foksteryer hansısa ingilisin olsaydı, hadisə yerini bir göz qırpımında tərk edər, elə ilk tramvayaca atılıb aradan çıxardı. Amma, dedim axı, əcnəbilərdə anadangəlmə nəciblik var. Mən ordan aralananda hardasa yeddi adam o qızın adını, ünvanını yazıb götürürdü.

Bunlar bir yana, mən o it haqqında ətraflı danışmaq istəyirəm. Hər şey məsum bir məşğuliyyətdən – itin sərçə ovlamaq cəhdlərindən başlamışdı. Sərçələri itlərin bu cür havayı əziyyəti qədər heç nə əyləndirə bilməz. İt ən azı on dəfə elə bildi ki, iş həll olub, sərçəni tutub artıq…

Birdən o, başqa bir itlə burun-buruna gəldi. Bu təzə it hansı cinsdəndi, bilmədim, ancaq bunlardan Avropada çox görmüşəm: quyruqsuz itlərdir, yaxşı yedizdirəndə donuza dönürlər.

Bu isə lap yumrulanmış kilimə oxşayırdı. Foksteryer onun boynunun dalından yapışdı, ikisi də yolun içinə, ordan keçən motosikletin altına tərəf yumalandı. İkincinin yiyəsi olan kök qadın itini xilas etmək üçün irəli atılanda motosikletlə toqquşdu. Qadın təxminən altı yard uçandan sonra, səyyar piştaxtada gipsdən büstlər satan italyan oğlana dəyib, onu yerə sərdi…

Ömrüm boyu çox əlləm-qəlləm vəziyyətlərlə üzləşmişəm, amma elə bir əhvalat yadıma gəlmir ki, italiyalı səyyar büst alverçiləri nə yollasa ortalığa soxulmasınlar.

Hələ də baş aça bilmirəm, aranın sakit vaxtı onlar hansı