xəlvətə dürtülmüş olurlar. Ancaq nəyinsə zərbindən yerə sərilmək üçün balaca bir imkan düşən kimi, Gün işığını görcək uçuşmağa başlayan milçəklər sayağı, tez özlərini yetirirlər. Nə isə…

Motosiklet südçünün arabasına çırpıldı, arabada hər nə vardısa, qırıq-qırıq olub tramvay yoluna səpələndi.

Ən azı on beş dəqiqə yolda hərəkət dayandı; tramvay sürücüləri isə, yəqin, bu gümandaydılar ki, zəngi dirənənə qədər, var güclərilə bassalar, qarşıdakı tıxac ilğım kimi dərhal dağılıb yoxa çıxacaq.

İngiltərə şəhərlərini götürəndə, bu mənzərədə elə bir qəribəlik yoxdu. Kimsə bütün bu hay-həşirin hansısa itin ucbatından törəndiyini deyən kimi, hamı buna adi, təbii hal kimi baxacaqdı.

Ancaq burdakı əcnəbiləri dəhşət bürümüşdü, elə bilirdilər, Xudavəndi-aləmin qəzəbinə gəliblər.

Polis, iti tutmaq üçün, irəli cumdu. Karıxmış it geri qaçdı, acıqla hürüb, dal ayaqları ilə yeri cırmaqlamağa başladı, azca qaldı yola döşənmiş qəmbərləri qopartsın. Yaxınlıqda kolyaska hərləyən dayə qorxudan özünü itirdi.

Elə bu məqamda mən ortaya atılıb, gedişata müdaxilə elədim.

Yanımı kolyaska ilə o tərəfdə çığıran uşağın arasındakı səkinin qırağına qoyub, ağzıma gələni, dişimin dibindən çıxanı yağdırdım o itin üstünə!

Yad ölkədə olduğumu unutmuşdum, itin məni başa düşməmək ehtimalı yadımdan çıxmışdı: o an ürəyimdən nə keçirdisə, bircə-bircə, təmiz ingilis dilində, nöqtə vergülünəcən, özü də lap ucadan, aydın tələffüzlə dedim hamısını! İki addım aralıda dayanan it isə, ağzımdan çıxanları elə ləzzətlə dinləyirdi ki, həmin məmnunluq ifadəsini sonralar mən heç bir itin sifətində, heç bir insanın üzündə görə bilmədim.

Durduğu yerdə uyub getmişdi, guya behişt sədalarıydı dinlədikləri.

«Əvvəllər harda eşitmişəm mən bunları? - elə bil özü-özündən soruşurdu. – Gənc ikən mənimlə danışdıqlarıdırmı, həmin o dildirmi bu?»

İt lap yaxına gəldi. Ürəyimi boşaldıb kiriyəndə nədənsə mənə elə gəldi ki, itin gözləri yaşla dolub.

«Hə, dayanma, de gəlsin! – elə bil yalvarırdı mənə. – O