n zonadan çıxandan sonra isə, adı dəyişirdi və o, başqa bir adama çevrilirdi. Qısası, seçimimi Luka Çeloviçin evi üzərində dayandırdım.

Təsəvvürümdə bu binaya daxil olur, on yeddi otağın hər birində, Y. M-nın adının on yeddi hərfini dua oxuyurmuş kimi pıçıltı ilə tələffüz edirdim.

Etiraf edim ki, o vaxta qədər mən artıq xüsusi hazırlıq mərhələsindən keçmişdim. Hər gün Y. M-nı müşahidə etmək imkanımın olduğu vaxtlar, onun əllərinin, ensiz ovuclarının necə tərpəndiyini, onun necə yeridiyini, saçının necə daradığını, başını necə tutduğunu, gözəl çiyinlərini və budlarını necə tərpətdiyini, stol arxasında əyləşəndə, döşlərinin necə silkələndiyini, bədəninin necə əyildiyini, kresloda yumaq kimi büzüşəndə və ya qaçanda ayaqlarının hərəkətlərini, bomba daşıyan təyyarənin uğultusunu hamıdan əvvəl eşidəndə başını səs gələn tərəfə çevirib yerində necə donub qaldığını...görmüşdüm. Sonradan Y. M-in hərəkətlərinin qısa lüğətini hazırladım. Hər bir hərəkət üçün bir işarə təsbit etdim. Onun rəqsinin təkrarolunmaz hərəkətləri üçün işarə uydurmaq xüsusilə çətin idi. O, həmişə tək rəqs edir, bu vərdişindən heç mənim üçün də əl çəkmək istəmirdi. Y.M rəqs elədikcə daha da gözəlləşirdi. Tərtib elədiyim lüğət Nijinski kimi rusiyalı balet ustalarının öz partituralarında qeydlər aparmaq üçün istifadə etdiklərinə bənzər işarələrlə dolmuşdu. İşarələrdən lüğət düzəltməkdə məqsədim istənilən hərəkəti asanlıqla axtarıb tapa bilmək idi Nəticədə, bir növ jestlər katoloqu, sirli bir əlifba meydana gəldi. Bu əlifba bir vaxtlar Y. M. ilə “sözsüz romanlar” adlandırdığımız, böyüklər üçün kompyuter oyunlarının iştirakçılarının hərəkətlərini, sıçrayışlarını, qaçışlarını idarə edən klaviaturanı xatırladırdı. Hərəkətləri meydana gətirə bilmək üçün müxtəlif cür mebellər uydurmuşdum. Hər bir mebel üçün Y. M-nın ayrıca bir hərəkəti nəzərdə tutulurdu – qapıların açılması, siyirtmlərin çəkilməsi, yazı stolunun taxtasının endirilməsi. Bu sahədə yetərli hazırlığa malik bir adam kimi, Y. M-nın vərdişlərinə