və hərəkətetmə tərzinə tam cavab verəcək evin tərtibatına girişdim. Mən, heç olmasa, təsəvvürümdə ondan evdən çıxarkən, pilləkənlə qalxarkən, qapını açarkən etdiyi hərkətləri, jestləri, dönüşləri qoparmağa çalışırdım...

Gecələr, layihəmi götür-qoy edən zaman, binanın fasadını dəyişdirməmək qərarına gəldim. Boyaların köməyi ilə binanı azca təmizləməklə kifayətləndim. Növbəti gecə isə Luka Çeloviçin evinin interyerini gözdən keçirib, pilləkənləri dəyişdirmək qərarına gəldim. Y. M.-nın bir dəfə Vyanada Auersperq sarayında barokko üslubundakı, yuxarı mərtəbədə iki yerə ayrılıb, sonra iki gözəl zolaqla aşağı enən pilləkəni qalxdığını xatırladım. Y. M. təmtəraqlı metal məhəccərə toxunmaq üçün əlini uzatsa da, birdən fikrindən daşınıb əlini geri çəkmişdi. Pilləkənin axırıncı, dəyirmi uclu pilləsindən necə çevrilib endiyini xatırlayıram. Belqrad ticarət palatasının yerləşdiyi binada da belə bir pilləkən var idi. Odu ki, Luka Çeloviçin evində də belə bir pilləkən ucaltmaq pis olmazdı. Bir gecə xəyalımda birinci mərtəbədəki mağazaların giriş hissələrini dağıdıb iki istiqamətə haçalanan yeni pilləkən üçün yer açdım. Yeni pilləkən daşdan idi, məhəccərləri isə Y.M.-nın Vyanadakı kimi, metalın soyuğundan qorxub, əlini geri çəkməməməsi üçün qoz ağacından hazırlanmışdı. Çarpayımda uzanıb nəfəs tutanda, iki istiqamətə ayrılan yeni pilləkəni aydın şəkildə görsəm də, nəfəsimi buraxan kimi pilləkən yoxa çıxırdı.

Uçurduğum mağazaların vitrinlərində Y. M-nın mənə danışdığı yuxularının vitrajlarını yaratdım. Girişin sol tərəfində yuxusunda gördüyü buludlar təsvir edilmişdi:
“Göy üzünü mamır kimi sıx və hərəkətsiz buludlar örtür. Otların üstünə arxası üstə uzanmış insanlar buludların hündür ağacların zirvələrinə yapışmasına tamaşa edirlər.Böyük şəhərlərdə bitən mamırlar göydələnlərin zirvələrinə qədər ucalıb, bütöv planeti zireh kimi əhatələyirlər. Səmadakı bataqlığın nəhəng və ölü örtüyü bəzən aşağı əyilir. Bu zaman Yerin mamırla örtülmüş qübbəsi silkələnməyə başlayır.