. İnsanların başı gicəllənir. Təyyarələr daha uçmurlar...”

Yuxusuz gecələrimdən birində, Luka Çeloviçin evinin arxa hissəsində iki mətbəx, yaz və qış otaqları, böyük və kiçik iki vanna otağı tikdim. Üç pəncərəli çardağı botanika bağına çevirdim. Burda Y. M səhər yeməyi yeyə, öz al-əlvan siqaretlərini çəkə bilərdi. Kobud tikinti işlərini başa çatdırdıqdan sonra, otaqların içini qaydaya salmağa başladım. İşi gecələr çarpayımda uzanıb xəyalən yerinə yetirsəm də, peşəmin tələb etdiyi heç bir zəruri məqamı adlamadım. Kalemeqdanın yanındakı emalatxanada qapıların tutacaqlarını və çərçivələrini sifariş verdim. Dəmir məmulatlarını həmişə ordan alsam da, bu dəfəki sifarişlərim əvvəlkilərdən xeyli fərqlənirdi. Tutacaqların heç biri o birinə bənzəməməli idi. Hər bir qapı dəstəyi Y. M-nın uzun barmaqlarını müxtəlif hərəkətlərə sövq etməli idi. Emalatxanın hazırlayıb təhvil verdiyi tutacaqlara baxmaqdan doymurdum. Qapı dəstəklərindən biri quş şəklində idi. Y. M yuxarı mərtəbədəki rəqs zalına daxil olmaq istəyəndə ona toxunmalı idi. Qapılardan birinin dəstəyi yay, digəri çin yelpiyi şəklində idi. Bəzi tutacaqlar şüşə almanı, bəziləri mərmər topu xatırladırdı. Yataq otağının qapısı üçün küknar ağacından tutacaq hazırlatdım ki, bu otaqdan həmişə qarla örtülmüş meşənin ətri gəlsin. Giriş qapısının tutacağı XVII əsrdə xanımlar üçün hazırlanan revolverləri xatırladırdı. Çaxmaq çəkiləndə qapı açılırdı. Bütün qapıları açmaq üçün tələb olunan əl hərəkətləri Y. M-nın “Ausensia” adlı sevimli melodiyasının sədaları altındakı rəqsinin əlliyə yaxın taktını təşkil edirdi...
Bəzi günlər Luka Çeloviçin evinə baxmağa gedirdim. Acınacaqlı vəziyyətdə olan bina xəyallarımdakından dəfələrlə çirkin görünürdü. Birinci mərtəbədəki mağazaların pəncərələri tozla örtülmüşdü, əsas girişin küncündəki pillələrdə başına yamaqlı papaq taxmış, qulaqlarını quruyub dərisinə yapışmış təraş köpüyü bəzəyən, tənbəki çəkən bir tip otururdu. Müştükdən yaş keçi buynuzun iyi gəlirdi. Bu mənzərəni görüb məyus olsam