n gedirdi.

- Bəlkə də evi artıq tanıyırsız? Luka Çeloviçin evi. Bəzi işlər yarımçıq qalıb. Buna görə də, sifarişçinin adından sizi dəvət edirəm... - telefondakı səs dedi.

Sifarişçi ilə nə vaxt görüşəcəyimizi dəqiqləşdirmədən, həmin dəqiqə ayağa sıçrayıb Kraleviç Mark küçəsinə getdim. Luka Çeloviçin evində edilmiş dəyişikliklər uzaqdan diqqəti cəlb edirdi. Hər iki tərəfdən mağazaların vitrininə vitrajlar yerləşdirilmişdi. Sol tərəfdə qəribə bir mənzərə və buludlar təsvir olunmuşdu. Şüşənin üstünə şəkil çəkilmişdi. Göy üzünü mamır kimi sıx və hərəkətsiz buludlar örtmüşdü. Otların üstündə arxası üstə uzanmış insanlar buludların hündür ağacların zirvələrinə yapışmasına tamaşa edirlər...

Çaşqınlıq içində revolver şəklindəki dəstəyi tutub, çaxmağı endirdim. Qapı açılanda, barokko üslubunda tikilmiş iki istiqamətə ayrılan pilləkəni gördüm, yaş keçi buynuzlarının iyini hiss elədim.

Məni təəcübünü gizlədə bilməyən, tənbəki çəkən, yamaqlı şlyapalı kişi qarşıladı. Görünür, o burda qarovulçu işləyirdi. Kişinin qışqırıqlarına fikir vermədən, qoz ağacından hazırlanmış sürahidən tutub, var gücümlə yuxarı qaçmağa başladım. Yüyənin silkələndiyi, iş otağından keçdim, Konstantinanı qorxudub mətbəxin yanından ötdüm. Tir-tir əsə-əsə burnumun altında deyirdim:

- Ola bilməz. Ola bilməz... -

Bu vaxt başımdan aşağı yağış yağmağa başladı. Yataq otağına aparan yolu qısaltmaq üçün qaça- qaça hələ yağışın kəsilmədiyi böyük vanna otağından keçdim. Tamamilə islanmış halda, yuxusuz gecələrim ərzində qaydaya salmağa macal tapmadığım otağın - yataq otağının qarşısında dayandım. Otaqda demək olar ki, mebel yox idi. Yalnız iki pəncərənin arasında kiçik mavi bir divan qoyulmuşdu.

Qulaqlarından qızılı siqareti xatırladan sırğalar sallanan, ayaqlarını altına yığıb divanda əyləşmiş qarasaçlı Y.M özündən qoca təbəssümü ilə gülümsəyirdi. Həmişəki kimi, qara donun və parlaq corabların altından onun bədənini və hərəkətsiz dişi vücudunun çevikliyini hiss etdim. “De ki, bu həqiqət deyil!”