Milorad Paviçin hekayəsini təqdim edir.

Məbəd şəkilli ağ Tunis qəfəsi

İnsan düşüncələri otaqlara bənzəyir. Onların arasında dəbdəbəli saraylar da, dam örtüyü altındakı çardaqlar da olur. İşıqlıları da var, qaranlıq olanları da. Bəzi otaqlar çaya, səmaya, bəziləri ventilyasiya lyuklarına, yaxud zirzəmiyə baxır. Sözlərsə əşyaları xatırladır, onları bir otaqdan digərinə daşımaq olar. Bizim düşüncələrimiz, başqa sözlə otaqlarımız sarayların və ya kazarmaların anfiladalarını təşkil edə, yaxud özgə evində kirayə götürdüyümüz kiçik bir guşəyə sığışa bilər. Bəzən, xüsusən gecələr özümüzü, qıfıllanmış bağlı qapılar qarşısında tapır, otaqlarımızdan bayıra çıxa bilmirik. Yuxularımız bizi xilas edib azadlığa çıxarana qədər zindanda dustaqlıq çəkirik. Yuxuları isə gözləmək lazım gəlir. O vaxta qədər isə yuxusuzluq hökm sürür. Deyirlər yuxusuzluq iki cür olur. İki bacını xatırladan yuxusuzluqlardan biri insan yata bilməyəndə, digəri isə gecəyarısı yuxudan oyananda peyda olur. Biri yalanların, digəri həqiqətin anasıdı.

Tək yaşamağa başlayandan yuxusuzluğa düçar olmuşam. Yuxusuzluqla öz xüsusi metodumun köməyi ilə mübarizə aparıram. Hər şey mən çarpayıya uzanandan sonra, xəyallarımda cərəyan edir. Peşəcə dizayner olduğumdan, əvvəl şəhərdəki ən münasib evi seçib təsəvvürümdə canlandırıram. Sonra evi təzədən tikməyə, otaqlara yeni tərtibat verməyə başlayıram. Özümdən uydurduğum mebelləri otaqlara yerləşdirirəm. Məqsədim isə, təkcə evin daha gözəl görünməsi deyil. Mən onu konkret bir şəxs üçün hazırlayıram. Müstəsna bir insan üçün. Bu ev Y. M-nin evidi.

Hər şey belə başladı…

Bir dəfə axşam gəzintilərim zamanı diqqətimi bir ev cəlb etdi və mən onun tarixi haqqında mümkün olan bütün məlumatları öyrənməyə çalışdım. Ev Savsk körpüsü ilə yuxarı qalxıb, Zeleni Venats küçəsinə çatdıqdan sonra, küləyin qarşısını almaq üçün başqa səmtə burulan Kraleviç Mark küçəsinin girəcəyində yerləşir. Binanın fasadını xaç şəklindəki pəncərlər bəzəyir. Daha belə pəncərələr düzəltmirlər.