qədər yorulub, əlvida dəməzdi həyata... Qız artıq ölümdən qorxmurdu. Sevdiyindən ayrı yaşamağın,ölümdən nə fərqi var idi ki?


Təkrar yenə sevdiyi düşdü yadına... <<Kaş yanımda olaydı>>dedi, gənc qız... Gözlərindən son dəfə öpsə, rahatca, əbədi yuma bilərdi, artıq... Yenə gözləri bulaq tək çağlamağa başladı... Sevdiyini son dəfə görmədən, ölmək istəmirdi... Az da olsa, sevdiyindən bir xatirə alıb, köçmək istəyirdi dünyadan...
Amma sevdiyi kim bilir, kiminlə bərabər, harda idi? Qız öz sevgi dolu qəlbini heç kimlə bölməmiş, sevdiyinin həsrəti ilə yaşamışdı... Görəsən oğlan kimləsə bölmüşdürmü, qəlbini? Onun sevgisini silib atdımı görən, qəlbindən?
Qızın qəlbi birdən nifrətlə doldu. Onu düşünəndə, hər dəqiqəsinin hüznlü keçməsi çətin gəlirdi, gənc qıza... Ölmək istədi. Artıq, yaşamaq istəmirdi bu haqsızlıq dünyasında... Amma sevdiyindən bir xatirə almamış, bu dünyadan köçməyəcəyinə and içmişdi, gənc qız... Kim bilir, bəlkə də sevdiyi onu unudub artıq...Təkrar gözlərini açdı...Dərin bir düşündü...
Bu an birdən qızın atası içəri daxil oldu. Qızına ürəyini vermək istəyən bir könüllü tapıldığını dedi... Qız bu xəbərə heç sevinmədi. Gözləri artıq, yaşla dolmuşdu, qızın...


Həmin gecə bir gənc, gözlərini əbədi olaraq yumdu... Qız isə uğurlu cərrahiyə əməliyyatı olundu... Əməliyyatdan bir həftə sonra qız sağaldı. Amma dünya başqa gəldi, gənc qıza... Sanki, nə isə əksik idi həyatından� .Aradan aylar keçmişdi. Gənc qız artıq tamam sağalmışdır... Amma içindəki həsrət, kövrəklik qurtara bilmirdi... Sevdiyi yadına düşəndə ürəyi əvvəlkindən də çox ağrıyırdı... <<Bir dəfə görə bilsəydim>>deyib, ürəyində danışırdı, gənc qız...
Qəlbi yenidən sızlamağa başlamışdı, gənc qızın. Nəyə görəsə hər gecə bu sızıltılar qəfildən güclənir, bərk döyünür və yuxudan oyadırdı, gənc qızı...
Gülləri çox sevirdi, gənc qız. Dibçəkdə yetişdirdiyi güllər var idi ki, həmişə onlarla danışır, dərdləşirdi... Bu güllərdən ən çox sevdiyi qızıl gül idi. Çünki o gül qızla ağlayıb, onunla gülürdü...