qırmızı salxımları evlərin alçaq pəncərələrinin şüşələrini döyəcləyirdi. Günəş dağların arxasına çəkilirdi, ayın gümüşü işığı aləmi boyayırdı və yenidən günəş doğurdu.

Kral vətəninə baxdıqca, hər yerdə hündür qübbəli kilsələri görür, zəng səslərini eşidirdi. Yaxınlıqdakı kilsələrin zəngləri təntənə və əzəmətlə çalırdı. Uzaq İsveçrə kilsələrinin səsi külək əsintisi qədər zəif olsa da, Kral Olav onları da eşidirdi. Sonra hər tərəf qarla örtüldü, körfəzlər sırsıra bağladı, kilsələrin pəncərələrində şam işıqları yandı və Kral başa düşdü ki, Milad bayramı yetişib.

- Şükür sənə, İlahi. Bütün bunları görməyi mənə qismət elədin! - deyə o pıçıldadı.
Sonra Yer üzünü qar kimi ağappaq buludlar bürüdü. Kral yenə öz yol yoldaşının çiyninə söykənib pilləkənlə qalxırmış kimi, buludların üzəriylə yeriməyə başladı. Onlar bulud pillələrlə yavaş-yavaş yuxarı qalxıb, mirvariyə bənzər şeh örtüyü altında bərq vuran şəffaf gül-çiçək dolu gözəl bir çəmənliyə çatdılar.

Cənnət bağına daxil olan kimi, qadının qəddi düzəldi, yerişi yüngülləşdi, sayrışan mavi ulduzlardan toxunmuş plaşı işıq şaçmağa başladı. Başının haləsində peyda olan parlaq şəfəqli çələngi qənirsiz çöhrəsini nura boyadı.

- Sən kimsən? – gözləri qadının səmavi gözəlliyindən tutulmuş Kral pıçıldadı.
- Məgər bilmirsən? – qadın dedi. Onun təbəssümü əbədi sakitlik və işıqla dolu idi.
Göylər İlahəsinə pərəstişi seçdiyi üçün Kralın ürəyi sevinclə doldu. Bu sevinc o qədər böyük, o qədər pak idi ki, Kralı yuxudan oyatdı…

Kral Olav yuxudan oyananda, yanaqlarının göz yaşlarından islandığını, əllərinin, dua edirmiş kimi, sinəsinin qarşısında cütləşdiyini gördü.

Böyük və Kiçik Çerstin

Böyük və kiçik Çerstin artırmada dayanmışdılar. Küpəgirən qarı ayağını yaşıl cığırla sürüyə-sürəyə bacıların görüşünə gəlirdi.

Böyük və Kiçik Çerstin qarıya “ana” deyib, əlindən öpdülər.

- Müdrik ana, sən hər şeyə qadirsən, atamızı yola gətir. İki gənc şahzadə bizimlə evlənmək istəsə də, qoca buna razılıq vermir. Qoy ağlını