ı başına yığsın. Biz - yoxsul kəndli qızları da qızıl boşqablarda xörək yemək, daş-qaşla bəzənmiş şahzadə əlləriylə oxşanmaq istəyirik.
Ocaq tüstüsündən qaralmış tək, çirkin, köhnə əski tək, qırışmış zalım, idbar qarı bacılara belə cavab verdi:

- Hələ heç kəs mənə ana deməyib, heç kim mənim kobud əllərimdən öpməyib. Sizə kömək edəcəyəm. Bircə söz verin ki, atanızın sözündən çıxmayacaqsınız.

Bacılar qarının bu sözündən ağlamağa başladılar:

- Deməli, heç vaxt başımıza tac qoyulmayacaq. Xidmətçilər, sarayın ağ pilləkənləriylə sürünən donlarımızın ətəyini arxamızca daşımayacaq.

Müdrik cadugər isə yamyaşıl cığırla yola düzəlib bacılardan yavaş-yavaş uzaqlaşdı.
Yoxsul kəndli evə qayıdanda, qızları onu ehtiramla qarşıladılar. Çiynindəki odun şələsini endirdilər. Bir yandan, yerə saman döşəyib süfrə açdılar, bir yandan da dayanmadan, göz yaşı tökdülər.

- Qızlarım, böyük və kiçik Çerstin, quru ardıc kolunda qızılı budaq bitmir, qırmızı tülkü balalarını ipək yastıqlarda yatırtmır. Siz, qızıl, zərxara geyinən kimi, mənim kətan çuxama güləcəksiniz. Özünüz dəbdəbəli otaqlarda yaşaya-yaşaya, mənə it damını layiq görəcəksiz.
Bu sözlərdən sonra bacılar əvvəlkindən də möhkəm ağlamağa başladılar.
Kəndli yumruğunu stola vurdu.

- Sizə elə ərlər tapacağam ki, mənim çuxama gülə bilməsinlər. Məni evlərinin yuxarı başında əyləşdirsinlər.

Kəndli, Böyük və Kiçik Çerstinlə birlikdə artırmaya çıxdı, Şərqə və Qərbə təzim etdi, şlyapasını qaldırıb Cənuba və Şimala sarı baxdı, sonra meşəyə tərəf çönüb:

- Qızım Böyük Çerstinlə evlənmək istəyən varmı? – deyə qışqırdı.

Meşədən cavab gəldi:

- Onunla mən evlənmək istəyirəm!

- Onda gəl, apar! – deyə kəndli var qüvvəsi ilə qışqırdı.

Bu məqam meşədən, iri, buruq buynuzlu, dərisi yonca tarlası kimi qalın bir qoç yüyürüb gəldi. Kəndli Böyük Çerstini qaldırıb qoçun belinə şəllədi. Qoç qızı meşənin dərinliyinə - kol-kosdan düzəldilmiş komaya apardı və böyük Çerstin uzun müddət orda yaşadı.
Səhəri gün kəndli kiçik