n tikilmiş evlər möhkəm və davamlı görünürdülər. Əyri küçələr tərsanəyə qədər uzanırdı.

Təbəələrinə, avarları ehmalca və asta çəkməyi əmr edən Kraliça, gurultu səslərinin hardan gəldiyini axır ki, başa düşdü. Dəmirçilər, əllərindəki ağır çəkicləri işlədə-işlədə var qüvvələri ilə dəmir döyəcləyirdilər. Xarratlar, ətrafa gurultu sala-sala uzun taxta parçalarını bərəyə yükləyirdilər. Çörəkxanalarda oxlovlar şaqqıldayırdı. Gəmiqayıranlar, uzun mıxları qalın palıd lövhələrə mıxlayırdılar.

Təmir olunmuş gəmi və qayıqlar suda yırğalanırdı. Dənizçilər arvadları ilə tələsik vidalaşdılar.

Ağır gəmi sandıqları anbarlara yığıldı.

Kraliça, çay yuxarı üzən gəmilərin, siyənək balığıyla dolu çəlləklərin və duz kisələrinin ağırlığından əyildiyini hiss etdi. Dəniz açıqlığında üzən gəmilər isə qiymətli palıd taxtalar, dəri və xəzlə yüklənmişdi

Tərsanənin bu qaynar işgüzarlıqla dolu mənzərəsini əmnun iəğəssümlə izləyən Kraliça Siqrid təbəssümünü gizlədə bilmədi.

- Nə demək olar?... – o özlüyündə fikirləşdi – Kral Olavın arvadı olub belə bir şəhərə hökmranlıq eləməyin əleyhinə deyiləm.

Qırmızı yelkənli gəmi körpüyə yaxınlaşırdı. Gəminin yuxarı göyərtəsində dayanmış gümüşü libaslı Kraliça Siqrid Storroda sanki şəhərin üstüylə pərvaz edirdi.

O necə də gözəl idi!... Yanaqları, dağ zirvəsinin qarından bəyaz idi, qapqara, dalğalı saçları, daş-qaşla bəzədilmiş məxmər başmaqlarının üstünə düşür, oxa bənzər kirpikləri yanaqlarına mavi kölgə salırdı… gözləri, ulduzsuz gecələr qədər qara və nəhayətsiz idi...

Vassalları və döyüşçüləri ilə birgə körpüdə dayanmış Kral bu əsil-nəcabətli adaxlısına uzaqdan-uzağa heyranlıqla tamaşa edə-edə:

“Yer üzündə ondan gözəl qadın yoxdu və heç vaxt da olmayıb…” – deyə düşünürdü. “O, həqiqətən də, deyildiyi qədər gözəl imiş”.

Storroda da, öz növbəsində, təkəbbürlə gülümsəyə-gülümsəyə gənc Kralı uzaqdan-uzağa süzə-süzə: «Onun qızılı, ipək saçları necə də gözəldi?!.. Ala gözləri isə polad kimi sərtdi.” – deyə düşündü.

Siqrid