m toy etmək üçün adaxlısından icazə almağa tələsirdi. Kral saraya, müşayiətsiz - təmtəkcə daxil olub mərmər pillələrlə tələsik qalxmağa başladı. Yox, daha o, bircə dəqiqə belə gözləyə bilməzdi!

“Onun qara saçlarına mirvaridən tac qoyacağam!” – Kral Olav düşünürdü – “Mənim Siqridim o qədər gözəl olacaq ki, ən paxıl insanlar belə, onun gözəlliyi qarşısında baş əyəcəklər”.
Uzaqdan kilsə zənglərinin səsi eşidilsə də, Kral addımlarını yavaşıtmaq fikrinə düşmədi. Lakin o, kilsənin yanından ötəndə, gözlənilmədən çox qəribə və izaholunmaz bir hadisə baş verdi. Zəng səsləri qəfildən kəsildi, kilsə xoru susdu, məbəddə yanan şamlar söndü.
Kral ayaq saxlayıb heyrət içində kilsəyə sarı boylandı. Kilsə necə də çirkin və miskin görünürdü?!.. Bəs niyə əvvəllər bunu hiss eləmirdi? Ağır torflu dam örtüyü sanki kilsəni başından aşağı basırdı. Şam ağacının qabıqlarından hazırlanmış ensiz çardağın qapısı isə qaramtıl və alçaq idi.

Kral yoluna davam eləmək istəyirdi ki, kilsənin qarşısında cavan bir qadın peyda oldu. Onun əynində, sadə parçadan tikilmiş qırmızı yubka və göy rəngli, ucuz plaş vardı. Qucağındakı südəmər körpənin açıq rəngli qıvırcıq saçları çiyninə tökülmüşdü.

Kral Olav göy plaşlı qadına baxır, gözlərini ondan ayıra bilmir, “Onun necə gözəl üzü var... – deyə düşünürdü. – Heç vaxt belə füsunkar gözəllik görməmişəm!”

Qadın uşağı sinəsinə elə möhkəm sıxmışdı, elə bil Yer üzündə bu körpəsindən qiymətli heç nə yox idi.

Qadın geriyə boylandı, içiboş, qaranlıq kilsəyə baxdı və açıq mavi gözləri yaşla doldu. O, taqəti tükənmiş kimi, çiynini qapıya söykəyib kədərlə uşağına baxdı, gözləriylə sanki: “Yer üzündə isti bir ocaq, sığınacaq tapa biləcəyikmi?” – dedi.

“Görən bu qadın kimdi?..» – Kral özü-özlüyündə düşündü. – «Elə bil, onu hardasa görmüşəm. Şübhəsiz, əsil-nəcabətlidi. Görünür, bu müsibətə taleyin hökmü ilə düçar olub”.

Kral, hər şeyi unudub, insanı ovsuna salan bu simanı, bu mavi, məsum gözləri harda gördüyünü xatırlamağa çalışdı. Sonra özünü