saxlaya bilməyib qadına yaxınlaşdı:

- Niyə belə qəmlisən? – deyə ondan soruşdu.

Qadın:

- Məni evimdən qovublar. – dedi və çevrilib qaranlıq kilsəni göstərdi.

Kral, onun nə demək istədiyini başa düşmədi. Bəlkə getməyə başqa yeri olmadığı üçün kilsədə sığınacaq axtarır?

- Səni kim qovub axı? – deyə soruşdu.

Qadının kədər dolu baxışları Kralın ürəyini parçaladı:

- Məgər bilmirsən? – o, astadan dilləndi.

Kral üzünü çevirib yola düzəldi. Onun burda dayanıb tapmaca tapmağa vaxtı yox idi. Axı bu qadın nə demək istəyirdi?.. Özünü elə aparır, elə bil onun qovulmasının günahı Kraldadı?!..
O, adaxlısının, qırmızı yelkənli gəmisinin lövbər saldığı körpüyə tələssə də, Kraliça Storrodanı görən kimi ayaq saxladı… Sanki hansısa gözəgörünməz qüvvə onun yolunu kəsdi.
…Bu, kilsənin qapısı ağzında gördüyü tənha və qəmgin qadının üzü idi...

“Bu nə deməkdi? – Kral fikirləşdi. – Niyə mənə elə gəlir ki, o hətta Kraliça Storrodadan da gözəldi?.. Bu nə axmaq fikirdi ağlıma gəldi?.. Axı, bu mümkün deyil?!”

Kraliça onu məğrur təbəssümlə qarşılayarkın, Kral, gözlərində yaş damlaları parlayan başqa bir qadın barədə düşünürdü...

Kraliça Storroda həmişəki kimi, vüqarlı və gözəl olsa da, Kral ona qarşı anlaşılmaz ikrah duymağa başlamışdı.

- Səni belə tez gözləmirdim. – Kraliça Storroda yüngül istehzayla dedi – Elə bilirdim, öz kilsəndə diz çöküb dua eləməklə məşğulsan.

Qəfildən, bu təkəbbürlü Kraliçanı ələ salmaq, onun istəklərinin əleyhinə getmək həvəsinə düşən Kral:

- İbadət hələ bitməyib, - dedi - gəldim ki, səni də özümlə kilsəyə aparım.

Kralın bu sözündən Kraliçanın rəngi qaraldı, gözlərində qorxunc qığılcımlar oynadı. Starroda gözlərini yerə dikdi, süni nəvazişlə gülümsəyib məlahətli səslə:

– Yaxşısı budur, gəmiyə qalx. Sənin üçün çoxlu hədiyyə gətirmişəm. – dedi və qızıl dəstəkli qılıncı əlinə aldı. Sanki bununla Kralı aldadıb tələyə salmaq istəyirdi.

Xidmətçilər, içi zümrüd və mərcanla, kürklərlə dolu sandıqları sürüyüb gətirdilər.