. Lakin Kralın gözünə, Storrodanın yanında dayanmış ucuz, göy plaşlı başqa bir qadın görünürdü… Kraliça isə saysız- hesabsız var-dövlətinin parıltıları içində, qızıl dərili əjdahaya bənzəyirdi.

Kral təkidlə:

- Əvvəl de görüm, mənimlə kilsəyə gedəcəksənmi? – dedi.

Storrodanın üzündə istehza dolu təbəssüm oynadı:

- Mənim sənin kilsəndə nə işim var? – dedi.

Kralın qaşlarının düyünləndiyini görəndə isə anladı ki, o daha əvvəlki ovqatda deyil. Odu ki:
- Əzizim Kral Olav, öz kilsəndə kefin istəyən qədər ibadət elə. - deyib nəvaziş dolu oğrun baxışlarla Kralın gözlərinə zilləndi. – Amma məndən, səninlə getməyi tələb eləmə. Bundan başqa bütün arzularını yerinə yetirməyə hazıram, mənim əziz nişanlım! – dedi, özlüyündə isə:

“Onsuz da hər şey mənim istədiyim kimi olacaq! Kralı cadulu bitkilərlə tilsimləyəcəyəm, öpüşlərimlə ovsunlayacağam. O mənfur xristian kilsəsini də yerin dibinə çökdürüb, əvəzində daş məbədlər ucaldacağam, küpəgirən qarılar, divlər, alov gözlü qarğalar Norveçin dörd bir yanından bura axışacaqlar.» - deyə düşündü.

Kral Olava qalib nəzərlərlə baxan Storroda beləcə düşünərək, adaxlısının iradəsini sındırdığını, onu özünə tabe elədiyini zənn edirdi.

Arxadan həzin musiqi səsi gəldi...

Kral ətrafına boylandı… və yenə göy plaşlı qadını gördü. O, kədərli və yorğun görünsə də, hələ də qızıl saçlı körpəsini qəribə bir nəvazişlə bağrına basmışdı.

- Belə diqqətlə nəyə baxırsan? – Kraliça Storroda soruşdu.

…Meydandan ötüb gedən qadın, körpəsinin ayaqlarını plaşının ətəyi ilə örtmüşdü. Axı baharda çay kənarında soyuq küləklər əsir. Qəfildən Kral, qadınla körpənin qəribə qızılı işıq seli ilə əhatələndiyini gördü və gözlərini qadından və qucağındakı körpəsindən ayıra bilmədi.

Qadın şəhərə tərəf dönüb dar bir küçədə gözdən itdi.

- De görüm, nəyə belə diqqətlə baxırsan? – Storroda ayağını yerə vurub soruşdu.
Kral Olav Starrodaya tərəf çevrildi və dünyanın bütün qüsur və günahlarının adaxlısında cəmləndiyini gördü.

Kraliçanın