gözlərində Cəhənnəm alovu yanır, al qırmızı dodaqlarından zəhər axırdı...
“Şükür sənə, Ulu Tanrı! Gözlərimi açdın, məni İblisin toruna düşməyə qoymadın!” – deyə Kral Olav düşündü və meydandan keçən zaman adaxlısının əlini sıxmaq üçün çıxardığı əlcəyini Kraliçanın üzünə çırpdı:

- Lənətə gələsən, iyrənc ifritə! – deyib qışqırdı.

Storroda vəhşi pişik kimi geri atılsa da, dərhal özünü ələ aldı:

- Buna görə başınla cavab verməli olacaqsan Kral Olav! – dedi.

Storrodanın üzü, Ölülər Səltənətinin bütpərəst ilahəsi Helin üzü kimi gömgöy oldu. O, daha heç bir söz demədi, üzünü çevirib, gəmisinə qayıtdı.

Həmin gecə kral Olav, gələcəkdən xəbər verən qəribə bir yuxu gördü. Yuxuda o, dənizin dibini gördü. Yem dalınca qaçan balıqların başı üstündən, qara buludlar kimi ötüb keçən gəmiləri gördü. Suyun altından Günəş də solğun və dumanlı görünür, daha çox gümüşü ayı xatırladırdı. Bu məqam qəfldən dənizin dibində, Kunqahelldə, köhnə kilsənin qarşısında gördüyü qadın peyda oldu. O yenə həmin nimdaş geyimdə idi, üzü hələ də məyus və kədərli idi... Qadın fikirli-fikirli yeridikcə, dəniz suları aralanıb ona yol açırdı. Su şırnaqları sütunlarla bədirlənib büllur tağlar kimi ucalırdı. Sanki qadın, möhtəşəm bir məbədin qübbəsi altında addımlayırdı. O, yeridikcə, suyun rəngi dəyişir, sudan bədirlənmiş sütunlar açıq çəhrayı rəngə çalmağa başlayırdı. Bir qədərdən sonra dənizin suyu tamamilə al qırmızı rəngə boyandı. Sanki dənizin suyu qana çevrilmişdi.

Qadının keçib getdiyi yerlər - dəniz qumunun üstü parça-parça olmuş qılınc, nizə, sınıq ox qalaqlarıyla dolu idi... O, qanlı sütunların və diş-diş tağların arasıyla irəlilədikcə, sınıq-salxaq, lazımsız silahların sayı artırdı. Qadın, dəniz otlarının üstünə sərilmiş ölü döyüşçünü tapdalamamaq üçün ayaq saxlayanda Kral diksinib yuxudan ayıldı.

Döyüşçünün əlində, qınından sivrilmiş qılınc, başında dərin yara nəzərə çarpırdı. Dənizin dibi batmış gəmilərin qalıqları ilə dolu idi, ağır lövbərlər quma çbkmüşdü, yoğun kanatlar