r ilan kimi qıvrılmışdı. Yanaşı düzülmüş gəmilərin dor ağacları sınmış, kənarları əzilmişdi .
“Görəsən, bu boyda zəngin sərvəti amansız zamana təhvil verən kimdi?” – Kral fikirləşdi.
Həlak olmuş döyüşçülərin sayı-hesabı yox idi. Bəzilərinin cəsədi gəmilərin lövbərlərindən sallanır, bəzilərininki dəniz otlarının üstündə yatırdı. Lakin dərin yuxuya qərq olandan bəri göy plaşlı qadını izləyən Kralın onlara diqqət ayırmağa vaxtı yox idi.

Qadın həlak olmuş döyüşçülərdən birinin qarşısında dayandı. Döyüşçünün başında parıltılı dəbilqə var idi, bir qolunu qalxan örtürdü, o biri əli, hələ də qınından çıxmış qılıncı sıxırdı.
Qadın döyüşçüyə sarı əyilib:

- Kral Olav, Kral Olav... - pıçıldadı, sanki onu oyatmaq istədi… və yalnız bu an Kral başa düşdü ki, dənizin dibində yatan özüdür.

- Məgər, məni xatırlamırsan? – qadın qəribə bir qüssəylə pıçıldadı. – Mən Kunqahelldəki kilsənin qarşısında gördüyün həmin qadınam.

Ölmüş döyüşçü qımıldanmırdı. Qadın Kralın qarşısında diz çöküb bir daha pıçıldadı:
-Storroda bütün gəmilərini göndərib səndən amansızcasına qisas aldı. Buna peşmansanmı, Kral Olav?..

Döyüşçü hələ də hərəkətsiz yatırdı.

Qadın yenə soruşdu:

- Storrodanı yox, məni seçdiyin üçün həyatınla cavab verdin. Buna peşmansanmı, kral Olav?
Bu zaman həlak olmuş döyüşçü gözlərini açdı. Qadın ona, ayağa qalxmağa kömək elədi. Kralı qadının çiyninə söykəndi və onlar yavaş-yavaş dənizin dibi ilə addımlamağa başladılar.
Onlar addımladıqca, sular geriyə çəkildi, köpüklər onların ayaqları altında əriyib yoxa çıxdı… və onlar dənizin dibindən yuxarı qalxıb sahilə çıxdılar.

Kral Olav, çox sevdiyi Norveçə baxdı, vətənini bir başından o biri başınacan seyr etdi, sıldırım qayalı körfəzlərə, böyük Kunqahell şəhərinə nəzər saldı. Cənub tərəfdə İsveç dağları uzanırdı. Ayağı yalın çoban tütək çalır, yaşıl çəmənlikdə qoyun sürüsü otlayırdı…

Kral Olav böyük şəhərləri də, kiçik kəndləri də, hətta payızda yetişən quşarmudu kollarını da görürdü… Külək əsdikcə, kolların