Kədərli xəbərdir, - o dedi, - sənin köhnə dostun öldü.

- Kim? - mən soruşdum.

- Flin ata.

- Öldü?

- Hə, cənab Kotter elə indicə xəbər verdi. O, evimizin yanından keçirdi.

Mənə göz qoyduqlarını bildiyimdən yeməyimə davam etdim, sanki bu xəbər məni qətiyyən maraqlandırmırdı. Dayım Kotterə izahat verdi:

- Bizim oğlanla möhkəm dost idilər, qoca ona çox şey öyrətmişdi; deyilənə görə, ona çox bağlanıbmış.

- Ruhu şad olsun, - xalam mömincəsinə dedi.

Qoca Kotter bir müddət mənə baxdı. Muncuğa bənzəyən qara gözlərinin mənə zilləndiyini hiss etsəm də, qocanın marağını təmin etməməyə qərar verdim və baxışlarımı boşqabdan ayırmadım. O yenidən çubuğuyla əlləşərək, nəhayət, qətiyyətlə buxarıya tüpürdü.

- Mən öz uşaqlarıma belə bir adamla əlaqə saxlamağa qətiyyən icazə verməzdim, - o dedi.

- Bununla nə demək istəyirsiniz, cənab Kotter? - xalam soruşdu.

- Demək istəyirəm ki, bu, uşaqlara ziyandır, - Kotter cavab verdi. - Oğlan uşağı öz yaşıdı olan oğlanlarla oynasa, daha yaxşı olar, yoxsa… Doğru demirəm, Cek?

- Mən də belə düşünürəm, - dayım dedi. - Bu avaraya daim deyirəm, idman elə, hərəkətdə ol, ancaq kimə deyirsən! Bunun yaşında olanda mən yay-qış yuxudan duran kimi soyuq suyla… Ona görə də, indi, maşallah, yaxşıyam. Təhsil almaq çox yaxşı və faydalıdır, amma… Bəlkə Cənab Kotter də bu qoyun budunun dadına baxmaq istəyir? - o, xalama dedi.

- Yox, yox, narahat olmayın, - Kotter dedi. Xalam dolabdan boşqab gətirib masanın üstünə qoydu.

- Niyə bunun uşaqlar üçün yaxşı olmadığını düşünürsünüz, cənab Kotter? - xalam soruşdu.

- Bu, uşaqara ziyandır, - Kotter cavab verdi. - Ona görə ki, uşaq ağlı çox həssasdır. Uşaqların belə şeyləri görməsi, sizcə, onlara təsir etmir?

Mən ehtiyatsızlıq edərək hiddətimi büruzə verəcəyimdən qorxub ağzımı yulaf yarmasıyla doldurdum. Zəhlətökən qoca, qırmızıburun axmaq!

O gecə çox gec yuxuya getdim. Məni uşaq adlandırdığı üçün Kotterə qəzəblənsəm də, onun rabitəsiz cümlələrinin mənasını anlamağa