a çalışdım. Otağın qaranlığında mənə elə gəldi ki, yenə iflic olmuş adamın hərəkətsiz boz üzünü görürəm. Yorğanı başıma çəkib, milad bayramı barədə düşünməyə cəhd etdim. Lakin boz sifət məndən əl çəkmirdi. O, nəsə pıçıldayırdı və mən başa düşdüm ki, nəyisə etiraf etmək istəyir. Hiss edirdim ki, şirin, günaha batmış bir aləmə qərq oluram. Amma bir də gördüm ki, məni izləyən sifət də ordadır. məni gözləyir. O, sakit pıçıltıyla tövbə etməyə başladı, onun niyə durmadan gülümsədiyini və dodaqlarının tüpürcəklənərək yaşlandığını da anlaya bilmədim. Sonra onun iflicdən öldüyünü xatırladım və hiss etdim ki, mən də qorxa-qorxa, sanki onun dəhşətli günahından keçərək gülümsəyirəm.

Ertəsi gün səhər yeməyindən sonra Qreyt Britn Stritdəki balaca evə baş çəkməyə getdim. Üzərindəki «Qalantereya» lövhəsi gözə girən görkəmsiz dükanda əsasən müxtəlif çətirlər və uşaq ayaqqabıları satılırdı. Pəncərədə çox vaxt «Çətirlərin təmiri» elanı olurdu. Bu gün elan yox idi və pəncərələr də bağlıydı. Qapı çəkicinə qara parça bağlanmışdı.

Kasıb geyimli iki qadın və bir kuryer qara parçaya sancaqlanmış lövhəni oxuyurdular. Mən də yaxınlaşıb oxudum:

1 iyul, 1885-ci il.
Pak Ceyms Flin
(Mit Stritdəki müqəddəs Yekaterina kilsəsinin sabiq keşişi)
65 yaşında.
R. İ. R. (lat: Ruhu şad olsun).

Lövhəni oxuyandan sonra onun öldüyünə qəti əmin oldum və baş vermiş hadisəni dərk edərək özümü itirdim. Əgər o, ölməsəydi, mən dükanın arxasındakı balaca otağa keçər və onun buxarının qarşısındakı kresloda paltosuna bürünüb oturduğunu görərdim. Bəlkə də, xalam mənimlə ona bir qutu əla tütün göndərər və bu hədiyyə onu yuxudan oyadardı. Tütünü onun tütünqabısına adətən mən tökərdim, çünki əlləri bərk əsdiyindən tütünün yarısını döşəməyə dağıdardı. Hətta titrəyən iri əlini burnuna aparanda da tütün qırıntıları barmaqlarının arasından paltarına tökülərdü. Buna görə də, onun nimdaş keşiş cübbəsi daim yaşıla çalır, üst-başını təmizlədiyi qırmızı rəngli burun dəsmalı isə bir həftə keçməmiş kirlənib