oldu… Hər şey, əlbəttə, ondan başladı, amma deyirdilər ki, bunda elə bir şey yoxdur. Ancaq nə fərqi var… deyirdilər ki, guya xidmətçi günahkardır. Zavallı Ceyms elə əsəbi olmuşdu ki, tanrı onun ruhunu rahat etsin!

- Məgər bundan oldu? - xalam soruşdu. - Mən eşitmişdim ki, guya…

Elayza başını tərpətdi.

- Buna görə onun ağlı da çaşmışdı, - o dedi. - Ondan sonra daim fikirli olur, heç kəslə danışmır, tək-tənha gəzirdi. Bir dəfə axşam onu dua oxumaq üçün çağırmağa gəlmişdilər, ancaq heç yerdə tapa bilmədilər. Hər yeri axtardılar, elə bil, yağlı əppək olub göyə çəkilmişdi. Açarları götürüb kilsəni açdılar. Klerk (Orta əsrlərdə Fransada və İngiltərədə ruhani titulu - N.Q.) də, O’Rurk ata da, başqa bir ruhani də onlarla birlikdəydi, hamısı əllərində məşəl onu axtarmağa getdilər. Sən demə, elə oradaymış, qaranlıqda tək-tənha tövbə hücrəsində oturub gözlərini bir nöqtəyə zilləyibmiş və sanki öz-özünə gülürmüş.

Elayza qəflətən dayanıb sanki nəyisə dinləməyə başladı. Mən də qulaq kəsildim: evdə heç bir səs yox idi. Mən qoca keşişin tabutda gördüyümüz kimi lal-dinməz, təmkinli və əsəbi görkəmdə, sinəsində boş kasa uzandığını bilirdim.

Elayza təkrar etdi:

- Gözlərini bir nöqtəyə zilləyibmiş və sanki öz-özünə gülürmüş… Əlbəttə, onlar onu görəndə başa düşüblər ki, nəsə qaydasında