o zaman masa arxasında onun yanında qoca ser Edvard oturmuşdu və Anjela hamının gözü qarşısında onun rəisi olan bu qorxunc qocanı valeh etdi. O, tez-tez oxuyur, arvadının natamam cümlələri əsasında hər şeyi gözləri önündə canlandırırdı. «İcmalar palatasında nahar etdik… Lavqrovuzgildə təntənəli ziyafətdə olduq. Xanım Lavqrovuz məndən Gilbertin arvadı olmağın məsuliyyətini dərk edib-etmədiyimi soruşdu.» O daha bir cildi əlinə götürdü. İllər keçir və iş onu daha çox cəlb edirdi. Arvadı isə, əlbəttə, evdə qalmağa daha çox üstünlük verirdi… Uşaqlarının olmamasını deyəsən arvadı özünə dərd edibmiş. «Gilbertin oğlu olmasını çox istərdim!» - o oxudu. Amma o özü nədənsə buna görə heç vaxt fikir eləməmişdi. Həyat onun üçün bunsuz da dolu və dolğun idi. O il Gilbertə hökumətdə ilk dəfə olaraq vəzifə vermişdilər. Bu, kiçik vəzifə olsa da, Anjela gündəliyinə belə yazmışdı: «Mən onun baş nazir olacağına tamamilə əminəm!» İşlər başqa cür getsəydi və o, baş nazir olsaydı, görəsən, nə olacaqdı. O, oxumağı dayandırıb, nə ola biləcəyi barədə düşündü. Siyasət lotereyadır, o düşündü, qumar oyunudur, ancaq onunçün bu oyun hələ başa çatmayıb, hələ cəmi əlli yaşı var! Arvadının həyatının əsas hissəsini təşkil edən əhəmiyyətsiz, xoşbəxt xırdalıqlarla dolu digər səhifələri də sürətlə oxudu.

Yeni cildi götürdü. Yenə bəxtəbəxt açdı. «Mən necə də qorxağam! Yenə fürsəti əldən verdim. Düşündüm ki, məşğul olduğu zaman öz işlərimlə ona mane olmaq eqoistilikdir. Amma axşamları nadir hallarda birlikdə keçiririk». Nəyi deyir görəsən? Hə-ə bu da izahı, söhbət onun İst-Enddəki işindən gedir. «Mən özümdə cəsarət tapıb, Gilbertlə danışa bildim. O necə də mehriban və başa düşəndir». Bu söhbət Gilbertin yadındaydı. Arvadı özünü avara, vecsiz biri kimi hiss etdiyini demişdi. İstəyirdi onun da bir işi olsun, insanlara fayda versin. Bu sözləri deyərkən bax bu kresloda oturmuşdu, elə mehribancasına utanaraq qızardı ki. O vaxt arvadını yüngülvari lağa da qoydu. Evdə iş azlığıdır bəyəm, hələ ərinin