Virciniya Vulfun hekayəsini təqdim edir.


Miras

«Əziz Sesi Millerə». Gilbert Klendon arvadının otağında stolun üstünə tökülmüş üzük və sancaqların arasındakı mirvari qaşlı sancağı əlinə götürüb lövhəciyin üstündəki yazını oxudu: «Əziz Sesi Millerə sevgiylə».

Bu, Anjelanın xasiyyətinə necə də uyğundur, hətta katibəsi Sesi Milleri də yaddan çıxarmayıb. Ancaq hər halda onun hər bir rəfiqəsinə kiçik də olsa, nəsə bir hədiyyə qoyması çox təəccüblüdür, - Gilbert Klendon yenidən bu barədə düşünməyə başladı, - Sanki öləcəyini hiss edirmiş, halbuki altı həftə bundan əvvəl səhər-səhər evdən çıxanda o. tamamilə sağlam idi, Pikkadillidə səkidən enərək daş döşənmiş yolu keçmək istəyərkən maşın altında qalmışdı.

O, oturub Sesi Milleri gözləyirdi. Uzun müddət onlarda işlədiyindən qadının bu diqqətə layiq olduğunu düşünüb evə dəvət etmişdi. Hə, - o, Sesini gözləyərək düşünürdü, - Anjelanın hər şeyi bu şəkildə qoyub getməsi çox təəccüblüdür. Bütün dostlarına xatirə olaraq nəsə qoymuşdu. Bütün bu üzükləri, muncuqları, Çin mücrülərini (o, mücrüləri və qutuları çox sevirdi) kiməsə bağışlamışdı.

Bu əşyaların hər biri cənab Klendon üçün müəyyən bir xatirəylə bağlıydı. Bax bunu arvadına o özü bağışlamışdı. Gözləri yaqutdan olan bu minalı delfin isə Anjelanın diqqətini Venesiyanın hansısa tinində çəkmişdi. O, qiymətli əşyaya tərəf cumaraq, sevincindən hətta qışqırmışdı da. Ancaq şəxsən cənab Gilbertin özünə gündəlikdən başqa heç nə qoymamışdı. Tumac üzlü on beş cildlik gündəlik arxasındakı yazı masasının üzərindəydi. Arvadı onlar evlənən gündən gündəlik tuturdu. Bu gündəliklərin üstündə davaları düşməsə də, bəzən inciklikləri olmuşdu… Arvadı bu işlə məşğul olduğu zaman hər dəfə onun otağa girdiyini görəndə dərhal ya dəftəri bağlayır, ya da əliylə yazdıqlarını gizlədirdi. «Yox, yox, yox, - o deyirdi, - Bəlkə də, mən öləndən sonra». Budur, gündəliyi ona miras qoyub getmişdi. Gündəlik arvadı sağ olarkən bölüşmədikləri yeganə şey idi. Ancaq ondan çox yaşayacağı ağlına da