və inkişaf etdirmək bizim özümüzdən asılıdır.

“Nə qədər bəhrələnsən də, Allah razı olmaz!”

Allah Təalanın Ramazan ayının bu xüsusiyyətini daha da aydınlaşdıran bir mübarək buyuruşu var ki, Məsumlarımızdan (ə) nəql edirlər: “Mən xalis mülkümü bu ayda sizə təqdim edirəm. Çünki Kəriməm. Və sən bu otuz gündə Mənim bu xəzinəmdən nə qədər bacarırsan, bəhrələn. Nə qədər bəhrələnsən də Allah razı olmaz”. Allah Təala bizə xəbərdarlıq edir ki, bu ayda mülkünü bizə təqdim edir. Ona görə ki, Kərimdir. Bundan sonra hər bizimizə müraciət edərək buyurur ki, sən bu otuz gündə Mənim bu xəzinəmdən nə qədər bacarırsan, bəhrələn. Rəbbimiz buyurur ki, “Mən mülkümün, xəzinəmin qapılarını açmışam və bu otuz gündə Mənim bu xəzinəmdən nə qədər bacarırsan, faydalan. Nə qədər faydalansan da, Mən razı qalmaram”.

Bu, çox mühüm bir buyuruşdur. Buradan belə başa düşülür ki, bu ay daxil olanda, ayın gəlişi ilə hər birimizə ayrı-ayrılıqda mənəvi və xüsusi bir hal verilir. Hər bizimiz də bir həftə sonra, on gün sonra deyəcəyik ki, ayın əvvəlindəki o halımız ki, var idi, artıq onu itirmişik. İkincisi, bu ayın gəlişi ilə böyük bir İlahi mülk olur, bu xəzinələrdən bəhrələnmək imkanı ixtiyarımızda olur.

Oruc bəndənin deyil, Allahındır!

Bir mühüm nöqtə də var ki, insanı çox düşünməyə və təhlil etməyə vadar edən nöqtədir. Həzrət Peyğəmbər (s) Mütəal Allahın adından buyurur: “Adəm övladının bütün əməli özü üçündür. Orucdan başqa ki, o, Mənim üçündür. Mən ona mükafat verərəm, oruc möminin Qiyamət günü cəhənnəmdən qalxanıdır. Oruc tutanın ağzının qoxusu Allah yanında müşk iyindən də ətirlidir. Oruc tutan iki halda sevinir: iftarını yeyən və içən zaman və o zaman ki, Mənimlə görüşə nail olar. Bəs onu behiştə daxil edərəm”.

Allah Təala buyurmuşdur ki, insanın bütün əməlləri özünə aiddir, orucdan başqa. “Oruc Mənim orucumdur, sənin deyil. Mən öz kərəmimlə sənə tofiq verirəm ki, oruc tutasan. Ancaq namaz bu qədər əzəməti ilə sənindir. Namaz zamanı baxmayaraq ki, bütün varlığın, əzaların və