ayaqlarım kəsiləndə
atamı, qollarım kəsiləndə anamı
səslədim. Amma
onların mənə yazığı gəlmədi. Təkcə
anamın qarnından çıxardılanda onun
dərindən ah çəkdiyini eşitdim. Yavaş-yavaş huşum
özümdən
gedirdi. Bir də məni doğrayan cəlladın
son
sözlərini eşitdim “inşallah, gələn dəfə
oğul payı verər Allah”...
Körpələr onu dinləyib kədərləndilər.
Saçları qıvrım, yanaqları toppuş,
bapbalaca, şipşirin körpə
qızlardan biri ayağa durub dedi:
-Bacılar, qardaşlar, mən artıq getməliyəm, salamat
qalın.
-Getmə, səni də öldürəcəklər. İnsanlar
pisdir,
analar, atalar amansızdır. -Hamısı yox.
Mənim 3 bacım var. Amma bir gün anam ilə atamın duasını eşitdim: “Oğlan,
ya da qız-
fərq etməz. Xeyirli övlad nəsib et, Ya
Rəbbim!”.
-Məni səsləyirlər, artıq getməliyəm.
Körpələrdən biri də ayağa durdu. -Gəl, bir yerdə enək yerə. Məni də
səsləyirlər. -Səni də çağırır atanla anan?
-Hə, mən bu ayaqları kəsilən qızcığazın
qardaşıyam. Amma bir neçə ildən sonra
yenə
yanınıza qayıdacam. Bu dünyada hər şeyin bir
bədəli var