Göyün ənginliklərində ağappaq bir
dünya vardı.
Bu dünyada pambıq kimi yumşaq
buludların
üstündə balaca, qəşəng evlər vardı. Bu
evlərdə şipşirin körpələr yaşayırdı. Hər tərəfi
gözəl qoxu
bürümüşdü-körpələrin qoxusu. Hər
tərəfdən
qığıltı səsləri, körpə gülüşləri eşidilirdi.
Bu gün hava gözəl idi. Körpələr ayaqlarını sallayıb,
buludların üstündə oturmuşdular.
Birdən uzaqdan
birinin gəldiyini gördülər. Buludlara
tərəf uzanan
yolda balaca, laaap balaca bir körpə gəlirdi.
Ayağının biri yox idi. Qollarının ikisi də
kəsilmişdi.
Başından qan axırdı. Çox yorğun idi
körpə. Çox ağlamışdı körpə. Dünyadan
qayıdırdı körpə. Gəlib buludların yanına çatdı.
-Hardan gəlirsən?
-Dünyadan.
-Niyə qayıtdın?
-Məni istəmədilər. -Bəs, ayaqlarına,
qollarına nə olub? Körpə yerdə oturub sıyrılmış boynunu
yana əydi.
Qan damcıları sıxılıb üzü aşağı
süzülməyə başladı.
-Atamla anam məni çağırandan sonra
yerə endim. Anam qarnında mənim üçün rahat
yataq
düzəltmişdi. Orda günlərim gözəl
keçirdi. Anam məni sığallayır,
əzizləyirdi. Deyirdi ki, yolumu
səbirsizliklə gözləyir, məni çoxxx, lap çox istəyir.
Anama güvənirdim, onun qarnında
xoşbəxt
yaşayırdım. Atam da məni çox sevirdi.
Anamın
qarnından öpüb, bu sonsuz sevgiyə görə məni
kövrəldirdi. Mən fərəhli idim, ümidli
idim. İşıqlığa çıxandan
sonra onların ağıllı balası olacaqdım,
onlar həmişə
mənimlə fəxr edəcəkdilər. Mən böyüyüb çox
məşhur bir yazıçı olacaqdım, kitablarım
dünyanın
dörd bir yanına yayılacaqdı. Atamla
anam hər
yerdə hörmətlə qarşılanacaqdı. Mən insanları, ailəmi çox sevəcəkdim. Bütün
bunları onlara
deməyə o qədər tələsirdim ki! Amma bir
gün
atamla anam daha məni sığallamadı.
Anamın içinə axıtdığı göz yaşları mənim üstümə
töküldü. Az
qala boğulacaqdım. Yalvarıb, onu
səslədim, daha
ağlama, dedim. Məni eşitmədi. Sonra
mən də ağladım. Büzüşüb, soyuqdan tir-tir əsməyə
başladım. Səhəri gün bədənimə dəyən
soyuq
bir şeydən diksinib oyandım. Ağrıdan
səsim
gəldiyi qədər bağırdım,