qabaqladı.
- Nə lazımdı, təşkil eləyərik, yoldaş Dadaşov.
Dadaşov başını buladı.
- Mən özümçün demirəm… Sərnişinlərin qayğısına qalmaq lazımdı. Yemək-içməyə ehtiyacım olsaydı, xəbər eləyərdim, hər stansiyada dəm-dəstgahla gözləyərdilər məni. Xəlvət gedirəm ki, dost-tanışlar məni narahat eləməsinlər… Belə olmaz, sizin işinizdən razı qalmadım. – Öz-özünə danışırmış kimi əlavə elədi.- Sonra da deyəcəklər ki, Dadaşov pislik elədi bizə.
Dadaşov acıqlanmış təkin üzünü pəncərəyə tutdu. Qapının ağzında quruyub qalmış rəis indi onun bir qulağını görürdü. Elə baxırdı, elə baxırdı elə bil onu təəccübləndirən, çaşdıran Dadaşovun sözləri deyildi, tay qulağı idi. Bələdçi də Dadaqşovun qulağına baxırdı: Rəislə bələdçinin baxışları Dadaşovun qulağında birləşdi, toqquşdu, sonra bir-birinə zilləndi… Bələdçi ürəkli-ürəkli dedi:
- Hər nə lazımdı…
Onun sözünü rəis tamamladı:
- … təşkil eləyərik.
Rəislə bələdçi gedəndən sonra Dadaşov Sabit Mirzədən soruşdu:
- Acmamısan ki?
Sabit Mirzə ac idi, amma:
- Yox, - dedi, - acmamışam.
Dadaşov əlini Fətullanın kürəyinə vurdu.
- Qalx… Dörd-beş nar seç, gətir.
Fətulla getdi o biri kupedən nar gətirməyə.
Sabit Mirzə başını pəncərənin qırağına söykəyib gözlərini yumdu. «Qəbrin nurla dolsun, Məmməd Qaya. Tip öz ayaqları ilə gəlib yanıma. Belə tipi sən heç vaxt yuxunda da görməmişdin». Sabit Mirzə dilxor idi, Məmməd Qayanın tövsiyəsinə əməl eləyə bilmirdi, Dadaşovun arın-arxayın müşahidə eləməyə səbri çatmırdı. Ürəyinə dammışdı ki, bu kupedə axırı bir qalmaqal düşəcək, kimsə Dadaşovun payını verəcək və bu «kimsə», bəlkə də Sabit Mirzə özü olacaq.
Fətulla dörd dənə nar gətirdi: adama biri…
Bələdçi, əlində dolu tor zənbil içəri girdi.
- Naçalnik göndərib, - dedi və zənbildəkiləri bir-bir yığdı Dadaşovun qabağına.
Soyutma toyuq, soyutma yumurta, pomidor, xiyar, holland pendiri, bir şüşə konyak balaca stolun üstünə güclə yerləşdi. Bələdçi qaça-qaça gedib dörd dənə də qalın stəkan gətirdi.
Dadaşov, Fətullanı